ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ
Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011
ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ
ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ
από την οπτική γωνία του Νότιου Πόλου.
Ένας πολιτισμός που χάθηκε κάτω από το νερό, ήταν και αυτός της Ατλαντίδας. Βέβαια πολλοί επιστήμονες έχουν δηλώσει κατά καιρούς, ότι όσοι πιστεύουν σε τέτοια μυθεύματα είναι τρελοί και ανισόρροποι, κ.λπ.
Αν και το θέμα αυτό καταφέρνει εδώ και αιώνες να προκαλεί το ενδιαφέρον αξιόλογων ερευνητών σε ολόκληρο τον πλανήτη, παρ' όλα αυτά, το ακαδημαϊκό κατεστημένο προσπαθεί να επιβάλει την αντίθεσή του.
Η ιστορία της Ατλαντίδας, όπως είναι γνωστό, διασώθηκε σε ιερογλυφική γραφή, στο Ναό της Νηίθ στην Αίγυπτο.
Ο Σόλων, ένας από τους Επτά Σοφούς της Ελλάδας που ταξίδεψε στο Δέλτα του Νείλου μας δίδει την προαναφερθείσα πληροφορία. Διότι όταν επέστρεψε από την Αίγυπτο κατέγραψε κάθε λεπτομέρεια σχετικά με την Ατλαντίδα στο ημιτελές έργο του "Ατλαντικός".
Αρκετά χρόνια αργότερα, το ημιτελές χειρόγραφο του Σόλωνα κατέληξε στα χέρια του Πλάτωνα, ο οποίος το χρησιμοποίησε για τις αναφορές περί της Ατλαντίδος που κάνει στο έργο του "Κριτίας".
Φυσικά μέχρι εδώ όλα αυτά, και ειδικότερα ο συσχετισμός του Σόλωνα με την ιστορία της Ατλαντίδας προσδίδουν κύρος. Ακόμη και ο Σόνχις, ο Αιγύπτιος ιερέας που αφηγήθηκε την ιστορία στο Σόλωνα, υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, δίδοντας έτσι μεγαλύτερη αξιοπιστία.
Εκτός του Σόλωνα και του Πλάτωνα, υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί άνδρες της κλασικής αρχαιότητας που επιβεβαιώνουν την ιστορία της Ατλαντίδας, όπως:
Ο Διονύσιος ο Μυτιληναίος, που γύρω στο 550 π.Χ., έγραψε το έργο του "Ταξίδι στην Ατλαντίδα", πολύ πιο πριν από τον Σόλωνα, και τον Πλάτωνα. Ο Ρωμαίος Πλίνιος, ο Πρεσβύτερος, επίσης αναφέρεται στον Έλληνα γεωγράφο, Στάτιο Σηβώσο, λόγω της λεπτομερούς αναφοράς του στην Ατλαντίδα. Δυστυχώς από όλα τα έργα των προαναφερθέντων μόνο ένα αντίγραφο βρέθηκε από το χειρόγραφο του Διονυσίου ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του ιστορικού - συγγραφέα Πιέρ Μπενουά.
Συγκεκριμένα, ο Διονύσιος ο Μυτιληναίος (430-376 π.Χ.) ή Σκυτέας, μας αναφέρει ότι: Ο Ποσειδώνας έκανε το νησί του Φλεγύα να σειστεί και να βυθιστεί κάτω από το κύμα, μαζί με τους ασεβείς κατοίκους του.
Το ότι η Ατλαντίδα αποτελεί στην πραγματικότητα το νησί του Φλεγύα, που το κατέστρεψε ο Ποσειδώνας για τους γνωστούς λόγους, επιβεβαιώνεται από τον Διόδωρο Σικελιώτη στα χαμένα Αργοναυτικά, όπου σύμφωνα με τον Διόδωρο γίνεται μια εκτενής αναφορά στην Ατλαντίδα.
Από την εποχή εκείνη αρκετοί ερευνητές έχουν ασχοληθεί με την Ατλαντίδα, απλά θα ήθελα να μείνω σε έναν από αυτούς, τον Αθανάσιο Κίρχερ, που έζησε τον 17ο αιώνα.
Ήταν ο πρώτος που ερεύνησε με σοβαρότητα το θέμα αυτό. Σταδιακά οι έρευνές του τον οδήγησαν στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. εκεί λόγω του ότι είχε πρόσβαση ως ο επιφανέστερος λόγιος της Ευρώπης, μπόρεσε να ανακαλύψει κάποιο χάρτη από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο χάρτης αυτός δεν ήταν ρωμαϊκός, αλλά είχε φθάσει εκεί από την Αίγυπτο και κατέληξε φυσικά στη βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Ο Κίρχερ αφού αντέγραψε το χάρτη, τον δημοσίευσε στο βιβλίο του "Υποβρύχιος Κόσμος".
Το περίεργο είναι ότι εκείνος ο χάρτης απεικονίζει την Ατλαντίδα ανάποδα, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους χάρτες. Δηλαδή είχε τοποθετήσει την Ατλαντίδα στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά βάζοντας τον Βορά στο κάτω μέρος της σελίδας. Άραγε γιατί;
Ένα άλλο γεγονός που συνδέεται με το προηγούμενο, είναι ότι ο πλέον γνωστός χάρτης του Πίριρέις, χαρτογραφεί με μεγάλη ακρίβεια τις ακτές της Ανταρκτικής, όπως υπήρχαν πριν χιλιάδες χρόνια. Πάνω λοιπόν στον χάρτη του Πίριρέις, είναι σημειωμένος ένας πολιτισμός της εποχής των πάγων, και για να έχει χαρτογραφηθεί σημαίνει ότι είχε ικανοποιητικές γεωγραφικές γνώσεις.
Πώς είναι δυνατόν σε μια περιοχή που καλύπτεται από πολλούς τόνους πάγου να ζούσαν κάποτε άνθρωποι;
Μήπως είναι ένα τμήμα της χαμένης Ατλαντίδας ή της αινιγματικής Μου (Λεμουρίας);
Το 1997 ένα ζευγάρι Καναδών ερευνητών και συγγραφέων, εκδίδει ένα βιβλίο: "Όταν έπεσε ο ουρανός: αναζητώντας την Ατλαντίδα" ...*
Αν και το θέμα αυτό καταφέρνει εδώ και αιώνες να προκαλεί το ενδιαφέρον αξιόλογων ερευνητών σε ολόκληρο τον πλανήτη, παρ' όλα αυτά, το ακαδημαϊκό κατεστημένο προσπαθεί να επιβάλει την αντίθεσή του.
Η ιστορία της Ατλαντίδας, όπως είναι γνωστό, διασώθηκε σε ιερογλυφική γραφή, στο Ναό της Νηίθ στην Αίγυπτο.
Ο Σόλων, ένας από τους Επτά Σοφούς της Ελλάδας που ταξίδεψε στο Δέλτα του Νείλου μας δίδει την προαναφερθείσα πληροφορία. Διότι όταν επέστρεψε από την Αίγυπτο κατέγραψε κάθε λεπτομέρεια σχετικά με την Ατλαντίδα στο ημιτελές έργο του "Ατλαντικός".
Αρκετά χρόνια αργότερα, το ημιτελές χειρόγραφο του Σόλωνα κατέληξε στα χέρια του Πλάτωνα, ο οποίος το χρησιμοποίησε για τις αναφορές περί της Ατλαντίδος που κάνει στο έργο του "Κριτίας".
Φυσικά μέχρι εδώ όλα αυτά, και ειδικότερα ο συσχετισμός του Σόλωνα με την ιστορία της Ατλαντίδας προσδίδουν κύρος. Ακόμη και ο Σόνχις, ο Αιγύπτιος ιερέας που αφηγήθηκε την ιστορία στο Σόλωνα, υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, δίδοντας έτσι μεγαλύτερη αξιοπιστία.
Εκτός του Σόλωνα και του Πλάτωνα, υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί άνδρες της κλασικής αρχαιότητας που επιβεβαιώνουν την ιστορία της Ατλαντίδας, όπως:
Ο Διονύσιος ο Μυτιληναίος, που γύρω στο 550 π.Χ., έγραψε το έργο του "Ταξίδι στην Ατλαντίδα", πολύ πιο πριν από τον Σόλωνα, και τον Πλάτωνα. Ο Ρωμαίος Πλίνιος, ο Πρεσβύτερος, επίσης αναφέρεται στον Έλληνα γεωγράφο, Στάτιο Σηβώσο, λόγω της λεπτομερούς αναφοράς του στην Ατλαντίδα. Δυστυχώς από όλα τα έργα των προαναφερθέντων μόνο ένα αντίγραφο βρέθηκε από το χειρόγραφο του Διονυσίου ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του ιστορικού - συγγραφέα Πιέρ Μπενουά.
Συγκεκριμένα, ο Διονύσιος ο Μυτιληναίος (430-376 π.Χ.) ή Σκυτέας, μας αναφέρει ότι: Ο Ποσειδώνας έκανε το νησί του Φλεγύα να σειστεί και να βυθιστεί κάτω από το κύμα, μαζί με τους ασεβείς κατοίκους του.
Το ότι η Ατλαντίδα αποτελεί στην πραγματικότητα το νησί του Φλεγύα, που το κατέστρεψε ο Ποσειδώνας για τους γνωστούς λόγους, επιβεβαιώνεται από τον Διόδωρο Σικελιώτη στα χαμένα Αργοναυτικά, όπου σύμφωνα με τον Διόδωρο γίνεται μια εκτενής αναφορά στην Ατλαντίδα.
Από την εποχή εκείνη αρκετοί ερευνητές έχουν ασχοληθεί με την Ατλαντίδα, απλά θα ήθελα να μείνω σε έναν από αυτούς, τον Αθανάσιο Κίρχερ, που έζησε τον 17ο αιώνα.
Ήταν ο πρώτος που ερεύνησε με σοβαρότητα το θέμα αυτό. Σταδιακά οι έρευνές του τον οδήγησαν στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. εκεί λόγω του ότι είχε πρόσβαση ως ο επιφανέστερος λόγιος της Ευρώπης, μπόρεσε να ανακαλύψει κάποιο χάρτη από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο χάρτης αυτός δεν ήταν ρωμαϊκός, αλλά είχε φθάσει εκεί από την Αίγυπτο και κατέληξε φυσικά στη βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Ο Κίρχερ αφού αντέγραψε το χάρτη, τον δημοσίευσε στο βιβλίο του "Υποβρύχιος Κόσμος".
Το περίεργο είναι ότι εκείνος ο χάρτης απεικονίζει την Ατλαντίδα ανάποδα, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους χάρτες. Δηλαδή είχε τοποθετήσει την Ατλαντίδα στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά βάζοντας τον Βορά στο κάτω μέρος της σελίδας. Άραγε γιατί;
Ένα άλλο γεγονός που συνδέεται με το προηγούμενο, είναι ότι ο πλέον γνωστός χάρτης του Πίριρέις, χαρτογραφεί με μεγάλη ακρίβεια τις ακτές της Ανταρκτικής, όπως υπήρχαν πριν χιλιάδες χρόνια. Πάνω λοιπόν στον χάρτη του Πίριρέις, είναι σημειωμένος ένας πολιτισμός της εποχής των πάγων, και για να έχει χαρτογραφηθεί σημαίνει ότι είχε ικανοποιητικές γεωγραφικές γνώσεις.
Πώς είναι δυνατόν σε μια περιοχή που καλύπτεται από πολλούς τόνους πάγου να ζούσαν κάποτε άνθρωποι;
Μήπως είναι ένα τμήμα της χαμένης Ατλαντίδας ή της αινιγματικής Μου (Λεμουρίας);
Το 1997 ένα ζευγάρι Καναδών ερευνητών και συγγραφέων, εκδίδει ένα βιβλίο: "Όταν έπεσε ο ουρανός: αναζητώντας την Ατλαντίδα" ...*
Το περίφημο αυτό βιβλίο παρουσιάζει ένα άλλο χάρτη του ναυτικού των ΗΠΑ, απεικονίζοντας τον πλανήτη με αφετηρία τον νότιο πόλο, όπου ακριβώς στη μέση του μεγάλου ωκεανού που σχηματίζουν οι υπόλοιποι ωκεανοί της υδρογείου, βρίσκεται η Ανταρκτική.
Με βάση την οπτική γωνία του νότιου πόλου, φεύγοντας κανείς από εκεί, συναντά τα νησιά που βρίσκονται κάτω από τους πάγους και από το αρχιπέλαγος της Ανταρκτικής προχωρώντας φθάνουμε στην Παγκόσμια Ήπειρο που περιβάλλεται από τον Παγκόσμιο Ωκεανό.
Στο σημείο αυτό η περιγραφή του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα, παίρνει άλλη τροπή, αφού έδωσε την θέση της μέσα στον "αληθινό ωκεανό". Μήπως οι πέντε ήπειροι την εποχή εκείνη, ως γεωγραφική έννοια αποτελούσαν μια συνεχόμενη στεριά;
Αν αναρωτηθούμε ότι στα χιλιάδες χρόνια που πέρασαν από την εποχή της Ατλαντίδας, είχαμε μετατοπίσεις του φλοιού της Γης, μεγάλους σεισμούς, κατακλυσμούς, όπως και την αναστροφή των μαγνητικών πόλων, που είναι ένα από τα κυριότερα αίτια καταστροφής πάνω στον πλανήτη...**
Με βάση την οπτική γωνία του νότιου πόλου, φεύγοντας κανείς από εκεί, συναντά τα νησιά που βρίσκονται κάτω από τους πάγους και από το αρχιπέλαγος της Ανταρκτικής προχωρώντας φθάνουμε στην Παγκόσμια Ήπειρο που περιβάλλεται από τον Παγκόσμιο Ωκεανό.
Στο σημείο αυτό η περιγραφή του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα, παίρνει άλλη τροπή, αφού έδωσε την θέση της μέσα στον "αληθινό ωκεανό". Μήπως οι πέντε ήπειροι την εποχή εκείνη, ως γεωγραφική έννοια αποτελούσαν μια συνεχόμενη στεριά;
Αν αναρωτηθούμε ότι στα χιλιάδες χρόνια που πέρασαν από την εποχή της Ατλαντίδας, είχαμε μετατοπίσεις του φλοιού της Γης, μεγάλους σεισμούς, κατακλυσμούς, όπως και την αναστροφή των μαγνητικών πόλων, που είναι ένα από τα κυριότερα αίτια καταστροφής πάνω στον πλανήτη...**
Διαπιστώνουμε πως η θεώρηση του χάρτη του Κίρχερ με τον βορά προς τα κάτω, παραπέμποντας στην αναστροφή του. Αρχίζει και αποκτά άλλη διάσταση. Ειδικά βλέποντάς τον με τον βορρά προς τα πάνω, την Αφρική στα αριστερά, και με τον νότιο άκρο της Αμερικής δεξιά, μοιάζει αρκετά με τον χάρτη του ναυτικού των ΗΠΑ, που απεικόνιζε τη Γη από την οπτική γωνία του Νοτίου Πόλου…
Ενδιαφέρον θα ήταν εάν γινόταν φωτογράφηση μέσω δορυφόρου στην εν λόγω περιοχή, με σκοπό να δούμε τι υπάρχει κάτω από τους πάγους. Ώστε να γίνει περαιτέρω έρευνα. Εάν δεν έγινε ήδη, εδώ και χρόνια πριν…
Ενδιαφέρον θα ήταν εάν γινόταν φωτογράφηση μέσω δορυφόρου στην εν λόγω περιοχή, με σκοπό να δούμε τι υπάρχει κάτω από τους πάγους. Ώστε να γίνει περαιτέρω έρευνα. Εάν δεν έγινε ήδη, εδώ και χρόνια πριν…
Φυσικά αναφέρομαι για παράδειγμα, στον ΧΙΤΛΕΡ και στην βάση που υπήρχε στην Ανταρκτική...
Σάββατο 6 Αυγούστου 2011
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ
Η μουσική των ουράνιων σφαιρών
Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε ότι η «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα”. Πιο πριν όμως ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, αυτός ο μέγιστος των μεγίστων φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του “ θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων». Ανακάλυπταν τις αρμονικές σχέσεις των αριθμών στη μουσική και βάσει αυτών ερμήνευσαν τον Σύμπαντα Κόσμο. Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν πάνω από όλα μαθηματικά. Η ουσία της ήταν οι αριθμοί και η ομορφιά της η έκφραση των αρμονικών σχέσεων των αριθμών, «τοὺς ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἁρμονικοὺς λόγους ἐννοῶν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς ἀκουστὸν ἀκούειν ἔλεγε τῆς ἁρμονίας». Η μουσική ήταν ακόμα η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε” : «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!!
2.500+ έτη μετά, στο σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απόδειξη μέχρι κεραίας όλα όσα έλεγαν ο Πλάτων και ο Πυθαγόρας για την μουσική των ουράνιων σφαιρών.
Όπως μας λέγει ο Ιάμβλιχος, στο «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958», ο Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος». Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα. Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγοι.
Εάν σταθούμε για λίγο στην γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν 5 συμμετρικά πολύεδρα. Ο μέγας Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος. Ο Kepler που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις μετέπειτα έρευνές του, ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Χθονός – Γης, “γράφουν” την περιφέρεια συγκεκριμένων πολυέδρων. Για παράδειγμα η τροχιά του Άρεως γράφει την περιφέρεια ενός τετράεδρου (Πυρ). Η τροχιά του Διός γράφει την περιφέρεια ενός κύβου (γη). Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου (Αήρ). Η τροχιά της Γης γράφει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου (Ύδωρ). Και τα πράγματα δεν σταματούν εκεί : οι αρχαίου Έλληνες ταύτιζαν τα ουράνια σώματα ή ορθά τις τροχιές του με τις νότες της μουσικής, ήτοι ΝΤΟ, ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευθεί από σύγχρονους επιστήμονες, ότι δηλαδή συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά.
Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011
Κυριακή 5 Ιουνίου 2011
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
|
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
ΑΙΘΕΡΑΣ-ΑΙΘΗΡ
ΑΙΘΕΡΑΣ-ΑΙΘΗΡ
ΑΙΘΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ
Αν και θεωρείται επιστημονικά «νεκρός» εδώ κι έναν αιώνα, ο Αιθέρας (Aether) εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο ως μια θεωρία για την ερμηνεία της ανεξήγητης «θάλασσας ενέργειας» και του «κοχλάζοντος κενού», που μας περιβάλει. Από την αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ο Αιθέρας αποτελούσε το τελευταίο κρίκο που συνέδεε τη Φυσική με τη μεταφυσική.
Στην αρχαιότητα πίστευαν πως όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος από ένα υλικό λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο, που οι Έλληνες ονόμαζαν Αιθήρ, οι Ινδοί Πράνα και οι Κινέζοι Τσι. Ο Πυθαγόρας πίστευε στην ύπαρξη του αιθέρα ως «πέμπτο στοιχείο» της Φύσης, ενώ οι ανατολικοί πολιτισμοί αποκαλούσαν το ίδιο στοιχείο Ακάσα (Akasha). Ο Αριστοτέλης υποστήριζε πως εκτός από τα τέσσερα στοιχεία (Γη, Ύδωρ, Αήρ και Πυρ) υπήρχε στη Φύση και ο Αιθήρ. Σύμφωνα με την άποψη του ο ουρανός διέφερε θεμελιακά από τον κόσμο, καθώς αποτελούνταν από ένα πέμπτο στοιχείο, τον αιθέρα, που ήταν και η «πέμπτη ουσία» της Φύσης (εξού και η λέξη πεμπτουσία). Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε σ’ αυτό το συμπέρασμα επειδή παρατήρησε πως όλα τα ουράνια σώματα είναι φωτεινά, διαγράφουν ατέρμονους κύκλους, είναι άφθαρτα κι αμετάβλητα. Επομένως κάποια άγνωστη μορφή ενέργειας θα έπρεπε να είναι υπεύθυνη γι’ αυτό.
Στους αιώνες που ακολούθησαν οι αλχημιστές, που αναζητούσαν την «πεμπτουσία», κράτησαν ζωντανή τη θεωρία του Αιθέρα. Στις συμβολικές απεικονίσεις των αλχημιστών ο Αιθέρας αντιπροσώπευε πάντα το κεφάλι (το «πέμπτο άκρο» του σώματος), ενώ τα υπόλοιπα στοιχεία αντιπροσωπεύονταν από τα άλλα τέσσερα άκρα (χέρια και πόδια). Σύμφωνα μ’ αυτούς τους συμβολισμούς ο Αιθέρας θεωρούνταν ανώτερο στοιχείο της Φύσης και η «αιθερική» κατάσταση ως ένα από τα ανώτερα επίπεδα του «πνευματικού σώματος».
Στους επιστημονικούς και φιλοσοφικούς κύκλους η θεωρία του Αιθέρα γνώρισε και πάλι διάδοση τον 17ου αιώνα. Ο Ολλανδός αστρονόμος Κρίστιαν Χούχενς (Christiaan Huygens, 1629-1695) πίστευε ότι στο διαστημικό κενό υπήρχε ένα αδιόρατο ρευστό, που «κυμάτιζε» τα φωτόνια, όπως ανάλογα ο αέρας δημιουργούσε κύματα για τη διάδοση του ήχου. Το υλικό αυτό το ονόμασε Αιθέρα, από τον Αριστοτέλη. Την ίδια άποψη υιοθέτησαν ο Καρτέσιος, ο Κοπέρνικος και ο Νεύτωνας. Μάλιστα ο τελευταίος υποστήριξε ότι υπήρχε Αιθέρας, προκειμένου να ικανοποιήσει την ανάγκη του για ένα «ακίνητο σύστημα αναφοράς» έτσι ώστε να εξηγήσει την κίνηση των ουράνιων σωμάτων.
Τον 19ο αιώνα ο Φάραντεϊ υποστήριξε την ύπαρξη του φωτοβόλου αιθέρα, θέτοντας ταυτόχρονα τις βάσεις του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού. Στη συνέχεια ο Τζεημς Κλερκ Μάξγουελ (1831-1878), ορίζοντας τα πεδία ως καταστάσεις μηχανικής συμπίεσης ενός αόρατου αλλά υπαρκτού υλικού που γεμίζει το χώρο, του αιθέρα, πρόσθεσε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα θα πρέπει να θεωρούνται ως ελαστικές συμπιέσεις του αιθέρα. Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ήταν δονήσεις αυτού του ενδιάμεσου αβαρούς και ρευστού υλικού, εφόσον τα κύματα της θάλασσας είναι δονήσεις του νερού και του ήχου δονήσεις του αέρα.
Σύμφωνα με τον Μάξγουελ το κενό φαινόταν να ενεργεί διηλεκτρικά, σαν να ήταν «ηλεκτρικά πολωμένο». Προσπάθησε λοιπόν να προσφέρει κάποιο είδος μηχανικού μοντέλου για τη διάδοση του ηλεκτρομαγνητικού κύματος μέσα στο απόλυτο κενό. Έτσι φαντάστηκε ότι το κενό γεμίζει από τη μυστηριώδη ουσία του Αιθέρα, που υποστηρίζει και περικλείει τα χρονικά μεταβαλλόμενα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία –κάτι σαν παλλόμενο αλλά αόρατο «ζελέ» που διαποτίζει το σύμπαν. Το «τρεμούλιασμα» του αιθέρα ήταν η αιτία που το φως ταξίδευε μέσα του, ακριβώς όπως τα κύματα του νερού μεταδίδονται μέσω του νερού και ο ήχος μέσω του αέρα. Αυτό το παράξενο υλικό ήταν λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο. Όλα τα ουράνια σώματα περνούσαν μέσα του χωρίς να επιβραδύνονται. Ήταν όμως αρκετά συμπαγής ώστε τα εγκάρσια κύματα να διαδίδονται με τεράστια ταχύτητα.
Ανάμεσα στους επιστήμονες του 19ου αιώνα που υπεράσπιζαν τη θεωρία του Αιθέρα ήταν και ο μεγαλοφυής Σερβοαμερικάνος Νίκολα Τέσλα, ο εφευρέτης των επαγωγικών κινητήρων εναλλασσόμενου ρεύματος, που έφεραν επανάσταση στην ηλεκτρομηχανική, καθώς και άλλων 700 πρωτοποριακών ευρεσιτεχνιών. Ο Τέσλα υποστήριζε πως: «Ένας ασύρματος πομπός δεν παράγει ερτζιανά κύματα, τα οποία είναι ένας μύθος, αλλά ηχητικά κύματα στον αιθέρα, που συμπεριφέρονται με κάθε τρόπο σαν αυτά στον αέρα, εκτός από το ότι, λόγω της μεγάλης ελαστικής δυνάμεως και εξαιρετικά μικρής πυκνότητας του μέσου, η ταχύτητα τους είναι αυτή του φωτός».
Οι επιστήμονες που υποστήριζαν τη θεωρία του Αιθέρα είχαν αποδειχθεί τις εξής αξιωματικές ιδιότητες του: Ο Αιθέρας υπάρχει παντού, γεμίζει όλο το σύμπαν, διαπερνά κάθε ύλη, είναι η πηγή κάθε ενέργειας, μεταβάλλεται σε ύλη ή μάζα... Εκπέμπει φως, αλλά είναι διαφανής. Δεν υπάρχει θερμότητα στον αιθέρα, δεν υπάρχει απώλεια ενέργειας. Ο Αιθέρας είναι ακίνητος, στάσιμος και αναπόδεικτος...
Όμως η θεωρία του Αιθέρα δεν έμελλε να έχει πολύ «επιστημονική ζωή» μπροστά της. Το 1887 οι φυσικοί Άλμπερτ Μίκελσον και Έντουαρτ Μόρλεϊ (Albert Michelson-Edward W. Morley), θέλοντας σαν επιβεβαιώσουν την ύπαρξη του Αιθέρα, πραγματοποίησαν ένα πείραμα που απέδειξε ωστόσο πως αυτό το στοιχείο ήταν ανύπαρκτο! Σ’ αυτό το πείραμα απέδειξαν πως η ταχύτητα μιας δέσμης φωτός δεν μεταβάλλεται σε όποια κατεύθυνση ή απόσταση κι αν κινείται στην πειραματική διάταξη. Εφόσον λοιπόν δεν βρέθηκαν μεταβολές, αλλά «μηδενικό αποτέλεσμα», ο Αιθέρας δεν υπήρχε.
Από τότε η θεωρία του Αιθέρα θεωρούνταν προβληματική και αμφιλεγόμενη. Τη χαριστική βολή όμως την έδωσε το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη Θεωρία της Σχετικότητας (Ε=mc²), που έδειξε πως δεν υπήρχε αιθέρας για να στηρίζει τη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό. Τα κύματα διαδίδονται από μόνα τους. Διακηρύσσοντας πως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία αποτελούν αυτούσιες οντότητες, που έχουν την ιδιότητα να ταξιδεύουν στο κενό διάστημα.
Μετά κι από την κατακεραύνωση του Αϊνστάιν ο Αιθέρας θεωρούνταν «επιστημονικά νεκρός». Όποιος ασχολούνταν μαζί του θεωρούνταν ρομαντικός, αν όχι «αιρετικός». Η ενασχόληση με τον Αιθέρα θεωρούνταν «ψευδοεπιστήμη» και στιγμάτιζε την «καλή φήμη» των επιστημόνων. Με τα χρόνια η λέξη Αιθέρας απέκτησε υποτιμητική σημασία. Ακόμη και σήμερα το επίθετο «αιθέριος» (Ethereal) σημαίνει τον «φευγάτο», αυτόν που βρίσκεται «στον κόσμο του».
Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν πάντα επιστήμονες κι ερευνητές που ριψοκινδύνευαν τη φήμη τους ασχολούμενοι με την «απαγορευμένη» θεωρία του Αιθέρα, ενώ κάποιοι αρνητές αυτής της θεωρίας έγιναν στη συνέχεια οπαδοί της. Ακόμη και ο ίδιος ο Αϊνστάιν πραγματοποίησε το 1920 μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο Leyden, όπου φαινόταν να είχε μεταβάλει τη στάση του σχετικά με τον Αιθέρα: «Ανακεφαλαιώνοντας, μπορούμε να πούμε ότι σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος είναι προικισμένος με φυσικές ιδιότητες. Υπό αυτή την έννοια συνεπώς υπάρχει ένας Αιθέρας. Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος χωρίς τον Αιθέρα είναι αδιανόητος, διότι σ’ έναν τέτοιο χώρο όχι μόνον δεν θα υπήρχε διάδοση του φωτός, αλλά επίσης καμιά πιθανότητα ύπαρξης των προτύπων του χώρου και του χρόνου, και συνεπώς ούτε χωροχρονικό συνεχές...».
Η κβαντική Φυσική καθώς και οι διάφορες θεωρίες για την Ενέργεια του Μηδενικού Σημείου ανάστησαν ως ένα βαθμό την ομιχλώδη και «απαγορευμένη» θεωρία του Αιθέρα. Εμφανίστηκαν έτσι οι λεγόμενοι νεοαιθεριστές, που υποστήριζαν τη σύγκλιση Φυσικής και μεταφυσικής. Ένας πρωτοπόρος νεοαιθεριστής ήταν και ο Βίλχελμ Ράιχ. Αυτός «ανακάλυψε» την οργόνη, μια αρχέγονη κοσμική ενέργεια που βρίσκεται παντού στο σύμπαν, και η οποία έχει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού Αιθέρα.
Το 1954 ο διακεκριμένος Άγγλος φυσικός P. A. M. Dirac αναρωτήθηκε σοβαρά για τη σκοπιμότητα η επιστήμη να ρίξει μια δεύτερη ματιά στη θεωρία του Αιθέρα: «H φυσική θεωρία που δεν βασίζεται στον αιθέρα φαίνεται πως έφθασε στο ανώτατο στάδιο και στο τέλος των δυνατοτήτων της. Ίσως δούμε στο Αιθέρα μια νέα ελπίδα για το μέλλον».
Ένας από αυτούς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Dirac ήταν και ο E. W. Silvertooth, ένας αμερικανός επιστήμονας από την Ουάσιγκτον. Το 1986 ο Silvertooth εκτέλεσε ένα πείραμα χρησιμοποιώντας εξοπλισμό λέιζερ και τις ειδικές γνώσεις του στην προωθημένη οπτική. Σ’ αυτό το πείραμα μετρήθηκε η κίνηση της Γης στο διάστημα. Υπολογίστηκε πως το ηλιακό μας σύστημα κινείται προς ολοταχώς προς τον αστερισμό του Λέοντα με ταχύτητα 400 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 144.000 χιλιόμετρα την ώρα! Ο Silvertooth πέτυχε εκεί που οι Michelson-Morley απέτυχαν. Το γεγονός ότι μπορούσε να ανιχνευθεί η κίνηση της Γης στο διάστημα, σήμαινε ότι πρέπει να υπήρχε ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ο Αιθέρας. Ο Silvertooth χρησιμοποίησε για τα πειράματα του πανάκριβο εξοπλισμός και η έρευνα του στηρίχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ κι από μια άλλη αμυντική υπηρεσία. Δεν είναι γνωστό αν επανέλαβε με επιτυχία το πείραμα του. Γνωστό είναι πάντως πως ένας Αυστριακός φυσικός υποστήριξε πως και ο ίδιος εντόπισε πειραματικά την ύπαρξη του Αιθέρα.
Σήμερα οι θεωρητικοί του Αιθέρα δεν τον βλέπουν ως ένα αόρατο υγρό, που βρίσκεται παντού στο σύμπαν. Αντίθετα λένε ότι είναι ένα σπειροειδές θεμέλιο του σύμπαντος, που δεν μπορεί να μετρηθεί με τα όργανα επειδή κινείται πολύ γρήγορα. Ο δρ Moray B. King από τη Γιούτα των ΗΠΑ δεν είναι ο μόνος επιστήμονας της «ενέργειας του χώρου», που πιστεύει πως ο Αιθέρας κινείται με σπειροειδή κίνηση. Ο Ινδός επιστήμονας Paramahamsa Tewari έχει την ίδια άποψη. Σύμφωνα μ’ αυτή το σύμπαν, σε κάθε κυβικό του εκατοστό, είναι γεμάτο από κολοσσιαία επίπεδα ενέργειας τα οποία κινούνται με εκπληκτικές ταχύτητες σε «μορφή δίνης». Αυτή είναι η αιτία που από τους γαλαξίες μέχρι και τα ηλεκτρόνια κυριαρχεί η σπειροειδής κίνηση.
Γιατί όμως η ενέργεια του Αιθέρα δεν μπορεί να εντοπιστεί και να χρησιμοποιηθεί ακόμη; Ένας επιστήμονας περιέγραψε την ενέργεια αυτή σαν δύο γιγάντιους, αόρατους ελέφαντες που σπρώχνουν ταυτοχρόνως από τις δύο πλευρές μια πόρτα. Όσο κι αν σπρώχνουν με ίσες δυνάμεις, η πόρτα δεν πρόκειται ν’ ανοίξει ούτε από τη μία πλευρά ούτε από την άλλη. Η άντληση της αιθερικής ενέργειας απαιτεί μια κατάλληλη διαφορά δυναμικού.
Οι θεωρητικοί της νέας Φυσικής πιστεύουν πως ο Αιθέρας δεν υπακούει στους περιβόητους Νόμους της Θερμοδυναμικής, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε και να καταστραφεί, παρά μόνον ν’ αλλάξει μορφή. Γι’ αυτούς η ενέργεια πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί ή να καταστραφεί. Εκείνο που χρειάζεται είναι ένας νέος Αϊνστάιν, που θα ξεπεράσει τους νόμους διατήρησης της ενέργειας και θα δημιουργήσει το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η νέα αιθερική τεχνολογία (Aether Technology). Το πρόβλημα όμως είναι πως οι άνθρωποι αρνούνται να πιστέψουν πως έχουν απεριόριστες δυνατότητες εμπρός τους, αρκεί να εκμεταλλευτούν σωστά τη νοημοσύνη και τα ένστικτα τους. Ο πλανήτης μας ασφυκτιά κάτω από το σημερινό ενεργειακό μοντέλο, που βασίζεται στην καύση των ανθρακούχων ενώσεων. Η Γη δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Χρειάζεται επαναστάτες όχι αύριο, αλλά σήμερα. Όχι μόνον λόγια, αλλά και δράση. «Ο θρίαμβος του κακού είναι η απραξία του καλού» (Edmund Burke).
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
ΤΟΠΟΙ ΔΥΝΑΜΗΣ
Σύγχρονες μελέτες αποκαλύπτουν τη μυστική σύνδεση ιερών τόπων του αρχαίου κόσμου. Φανερώνουν επίσης ένα μέρος των απόκρυφων γνώσεων που διατηρούσαν τα Ιερατεία, σχετικά με την Αστρονομία, τα Μαθηματικά, την Ενέργεια και τη Γεωδαισία, με τις οποίες επόπτευαν και καθοδηγούσαν το λαό ορίζοντας τους πλέον κατάλληλους γεωγραφικούς τόπους για την ίδρυση ναών, πόλεων ακόμα και τον καθορισμό πεδίων μάχης.
Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η ακριβής γνώση του ηλιακού συστήματος και των αστερισμών σε συνδυασμό με την γεωγραφική- γεωδαιτική μορφή του χώρου και των ηλεκτρομαγνητικών ρευμάτων που τον διατρέχουν. Κάθε τέτοιος χώρος που βρισκόταν στη διασταύρωση ροών ενέργειας, ξεχώριζε από ένα ιερό, μια πόλη, ένα μαντείο, ένα βωμό και μεταγενέστερα από ένα εικονοστάσιο ή ένα απλό προσκυνητάρι. Κι αυτά να μην υπήρχαν, ο τόπος θα ήταν στοιχειωμένος, καταραμένος, ιαματικός, τυχερός κλπ.
Γενικά, αυτοί οι ιδιαίτεροι κομβικοί χώροι, οι τόποι δύναμης, έχουν κάποια φήμη, καλή ή κακή, ανάλογα με την επίδραση που ασκούν στον άνθρωπο, γιατί υπάρχει σ’ αυτούς ένα είδος διάμεσου είτε ανάμεσα στη γη και στον ουρανό είτε ανάμεσα στη γη και τον κάτω κόσμο.
ΤΟΠΟΙ ΔΥΝΑΜΗΣ
Αν κάνουμε μια αναδρομή στο χρόνο, θα διαπιστώσουμε πως το «στήσιμο» των ναών και των πόλεων σε συγκεκριμένα σημεία ή συντεταγμένες, ξεκινάει τουλάχιστον από την εποχή του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα ή του Νώε και την εποχή της ίδρυσης του Μαντείου των Δελφών.
Στα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη αναφέρεται ότι «οι οίκοι οι καθιερωμένοι για τη λατρεία των θεών, αρμόζει να βρίσκονται στην κατάλληλη θέση, εκτός εκείνων των οποίων τη θέση ορίζει ο νόμος χωριστά ή κάποιο μαντείο πυθόχρηστο». Το ίδιο ισχύει και για τα Ιερά των αγροτικών περιοχών, τα αφιερωμένα σε θεούς ή ήρωες, που πρέπει να βρίσκονται συμμετρικά κατανεμημένα.
Κι όχι μόνο αυτά αλλά και τύμβοι, Ασκληπιεία, θέσεις μαχών, γυμναστήρια, θέατρα, στάδια, πύλες πόλεων, μνημεία και άλλοι χώροι με ιερή σημασία, ήταν κατανεμημένα αρμονικά σε όλο το γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας με αναλογίες και συμμετρίες στις αποστάσεις τους, επιδιώκοντας όχι μόνο την ομορφιά και την αρμονία, αλλά και την εκμετάλλευση των ευνοϊκών συνθηκών που εξέπεμπε ο κάθε τόπος, των ιερών ιδιαιτεροτήτων που είχε, όπως π.χ. το Αμφιάρειο και η στοά εγκοίμησής του.
Οι έρευνες του κ. Μανιά έχουν αποκαλύψει ένα μεγαλειώδη γεωμετρικό- γεωδαιτικό τριγωνισμό του ελληνικού γεωγραφικού χώρου και μια συμβολική σημασία των αριθμών στην αρχαία τεχνική, όπως για παράδειγμα το τρίγωνο που σχηματίζει η Δωδώνη με την Ολυμπία και το μαντείο του Τροφωνίου στην Αττική.
Εμφανίζεται πολύ συχνά π.χ. ο αριθμός π ή ο αριθμός φ, της χρυσής τομής των Πυθαγορείων, σημαντικής για τη ζωή και την αρμονία. Έτσι η «προϊστορική» Ελλάδα παρουσιάζεται σαν «ένα απέραντο βιβλίο γεωμετρίας και αρμονίας των αριθμών, ένας σωστός χάρτης του Ουρανού, ένας καταπληκτικός κώδικας θρησκευτικού, επιστημονικού, φιλοσοφικού, τεχνικού και καλλιτεχνικού χαρακτήρα.
Στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα, το όλο πνεύμα είναι ότι αυτός ο κόσμος ο αισθητός, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, είναι ακριβές αντίγραφο του ουράνιου σχεδίου, με αναλογίες και συμμετρίες και γενικά με μια αρμονία αριθμών. Ο άξονας, η καρδιά της αρχαίας γνώσης ήταν να μπορούν να κάνουν τον Ουρανό και τη Γη να εναρμονίζονται, να αλληλοσυσχετίζονται. Πίστευαν ότι τα άστρα εκπέμπουν πολλές ενέργειες και δυνάμεις που μπορούν να διοχετευτούν και να ενσαρκωθούν στη γη, δημιουργώντας περαιτέρω ενεργειακά πεδία αλλά και «συνειδητότητα».
Γι’ αυτό το λόγο οι αρχαίοι σοφοί στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Αμερική, την Ανατολή, παντού δηλαδή, όριζαν τους ιερούς τόπους τους σε συγκεκριμένα μέρη, μέρη που θεωρούσαν ότι διοχέτευαν αυτές τις ουράνιες ενέργειες, και συνεπώς σε κείνα τα μέρη υπήρχε ένα είδος Ιερογαμίας, μια ένωση της Γης με τον Ουρανό. Πίστευαν μάλιστα ότι αυτή η ένωση ανανεώνεται σε συγκεκριμένες στιγμές μέσα στο χρόνο, κοντά στις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια.
Οι θέσεις των ιερών τόπων εξυπηρετούσαν κάποια σκοπιμότητα, σχημάτιζαν αόρατα γεωμετρικά σχήματα, ένα είδος χάρτη του ουρανού. Τη θέση των άστρων του ουρανού παίρνουν οι ιεροί τόποι πάνω στη γη. Τα ιερά που βρίσκονταν στο Μαραθώνα για παράδειγμα, σχημάτιζαν τον αστερισμό του Σκορπιού, προστάτης του οποίου είναι ο Άρης, θεός του πολέμου.
Παρόμοια, η γεωγραφική θέση της Αθήνας, της Ελευσίνας, των Μεγάρων, της ΤανάγραςΑίγινας αντιστοιχεί στον αστερισμό της Παρθένου, που κυβερνήτη του έχει τον Ερμή, γεγονός που εξηγεί αστρολογικά τη μεγάλη πνευματική και εμπορική ανάπτυξη της περιοχής. Στην Αίγυπτο, τα τρία άστρα της ζώνης του Ωρίωνα κατά το μεσουράνημά του, αντιστοιχούν ακριβώς στις θέσεις των τριών πυραμίδων της Γκίζας.Η Ιερή Γεωμετρία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μυστηριακή γνώση του Σύμπαντος, της Δημιουργίας του Θεού. Τα διάφορα ιερά ιδρύονταν με τη γνώση ότι κάθε τι στον κόσμο το όρισε ο θεός από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας. Γι’ αυτό έπρεπε να διατηρηθεί η καθιερωμένη τάξη στο διηνεκές.
«Όπως είναι επάνω είναι και κάτω». Γι’ αυτό αντέγραψαν πάνω στη γη αστρικά συστήματα και αστερισμούς και μάλιστα με αριστερόστροφη φορά, ακριβώς για να εμφανίζονται ως οπτικές αντανακλάσεις της ουράνιας πραγματικότητας στη γη.
Όλοι οι παραδοσιακοί λαοί, θεωρούσαν τον πλανήτη γη ζωντανό οργανισμό. Η Γαία τρέφεται και διατηρείται στη ζωή με ένα δίκτυο από υπόγειες αρτηρίες, ανάλογες με τις αρτηρίες και τις φλέβες του ανθρώπινου σώματος. Στις αρτηρίες αυτές, που σήμερα ονομάζονται «τελλουρικά ρεύματα» και με τα οποία συμπίπτουν οι κυριότερες ενεργειακές γραμμές L, ρέει ένα μίγμα ηλεκτρομαγνητικής και αιθερικής ενέργειας.
Οι διασταυρώσεις, τουλάχιστον δυο τέτοιων «αρτηριών», χαρακτηρίζονται στις αρχαίες παραδόσεις όλου του κόσμου, ως τόποι δύναμης, ιεροί χώροι, άβατα ή ταμπού. Είναι περιοχές όπου ο χώρος, ο χρόνος, η ύλη και η ενέργεια συμπεριφέρονται διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Συνήθως γίνονται αντιληπτές από το έντονο λευκό φως που υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο. Τυπικό τέτοιο παράδειγμα είναι το εσωτερικό της Μεγάλης Πυραμίδας ή η κορυφή του Λύκαιου όρους στην Αρκαδία, που θεωρείται τόπος γέννησης του Δία (η ρίζα λύκ- σημαίνει φως).
Υπάρχουν σ΄ όλη τη γη τέτοιες περιοχές όπου οι μαγνητικές και άλλες αιθερικές δυνάμεις γίνονται εύκολα αντιληπτές από άτομα ευαίσθητα στη ραβδοσκοπία ή απ΄ το συναίσθημα της ανανέωσης και της ψυχικής ευφορίας που προκαλούν στον άνθρωπο, έστω και με ολιγόλεπτη παραμονή εκεί.
Άλλη μια πανάρχαια γνώση, όχι μόνο των Ελλήνων, έχει σχέση με την αρνητική ακτινοβολία της γης, τη γεωακτινοβολία, πάλι σε καθορισμένα σημεία, τα ονομαζόμενα παθολογικά σημεία ή κόμβοι του Hartmann, προς τιμήν του ανθρώπου που πρώτος τα μελέτησε στη σύγχρονη εποχή. Προέρχεται από πυρηνικές διασπάσεις που συμβαίνουν ασταμάτητα στο κέντρο της γης και είναι αυτοί οι τόποι που στον ανατολικό πολιτισμό εντοπίζονται με τη μέθοδο του Φενγκ- Σούι.
Οι αρχαίοι είχαν βρει τον τρόπο να εξουδετερώνουν την αρνητική, γεωπαθητική ενέργεια ενός χώρου, κατασκευάζοντας στο επίκεντρό του μια πυραμίδα ή ένα θολωτό κτίσμα για να διαθλούνται οι δίνες των γεωπαθητικών σημείων (π.χ. οι θολωτοί τάφοι των Μυκηνών ή οι τρούλοι των βυζαντινών εκκλησιών).
Οι αρχαίοι ναοί, όπως και αργότερα οι γοτθικοί ή βυζαντινοί, ήταν κτισμένοι σύμφωνα με προϋποθέσεις, για να εκμεταλλεύονται τις ευεργετικές επιδράσεις της γεωακτινοβολίας και να εξασθενίζουν τις βλαβερές. Τέτοιοι ναοί είναι η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, η Βασιλική του Αγίου Ιωάννου στην Έφεσσο, οι καθεδρικοί ναοί του Άαχεν, της Σάρτρ, και της Νοτρ Νταμ στο Παρίσι. Στον τελευταίο υπήρχε παραμόρφωση των γραμμών Hartmann στο επίπεδο του ιερού βήματος και κτίστηκε σε σημείο που διασταυρώνονται 14 υπόγεια ρεύματα.
Ο ναός της Αμιένης (χτισμένος από το 1218 ως το 1269) είναι ακριβέστατα προσανατολισμένος με το δίκτυο Hartmann, οι διάφορες γραμμές ρευμάτων συμπίπτουν με τους άξονες του ναού, η κύρια διασταύρωση σημειώνεται με οκτάγωνο ψηφιδωτό (λαβύρινθος) και οι δευτερεύουσες με διαφορετικό χρώμα πλακόστρωση.
Οι περισσότεροι δε έχουν κτιστεί πάνω σε δεξιόστροφα υπόγεια ρεύματα νερού, εκμεταλλευόμενοι και τις ονομαζόμενες γραμμές ευγλωττίας, που έχουν παρατηρηθεί ότι προσδίδουν ιδιαίτερη ευφράδεια στους ομιλητές (όπως π.χ. ο ρήτορας Δημοσθένης εξασκούνταν στην ακρογιαλιά, όπου τα κύματα της θάλασσας παράγουν ανάλογο μαγνητικό πεδίο).
Για τους αρχαίους οι γραμμές μεταφοράς θετικής ενέργειας συμβολίζονταν από φίδι ή δράκο (π.χ. κηρύκειο Ερμή, ράβδος του Ασκληπιού κλπ.). Οι Κινέζοι τα τελλουρικά ρεύματα τα ονομάζουν ακόμα και σήμερα «γραμμές του ρεύματος του Δράκου» και τα χωρίζουν σε δυο είδη: το γιν και το γιανγκ..
Είναι η φυσική δύναμη που ρέει κατά μήκος του μαγνητικού πεδίου της γης. Είναι οι ενέργεια της οργόνης που ξαναανακάλυψε ο Βίλχεμ Ράιχ, ο ζωτικός μαγνητισμός του Μέσμερ, το Πράνα των Ινδών, ο Αιθήρ ή Πεμπτουσία των Ελλήνων. Είναι η ενέργεια που ήταν γνωστή στους αρχαίους σοφούς, ιερείς, μύστες, τους ονομαζόμενους αργότερα «ποντίφηκες», αυτούς δηλαδή που χτίζουν γέφυρες (ponts) ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, τον κόσμο της ύπαρξης και τον κόσμο της αιωνιότητας. Είναι η γνώση που μεταβιβάστηκε αργότερα στα «συνδικάτα των τεκτόνων» που έχτιζαν τους ναούς, και αυτή ξαναανακαλύπτεται στην εποχή μας.Η γνώση αυτή επέτρεπε στους αρχαίους να αναγνωρίζουν την ενέργεια που εκπέμπουν οι τόποι δύναμης και τους παράγοντες που τη βοηθούν, όπως π.χ. τα υπόγεια υδάτινα ρεύματα, οι κοιλότητες του εδάφους και οι σχισμές του υπεδάφους, οι κοιλάδες των ποταμών, οι οροσειρές, οι συστάσεις των πετρωμάτων (κρύσταλλα) που κάποιες φορές λειτουργούν ως πόλος έλξης για ουράνιες ενέργειες, οι άνεμοι, ο ηλεκτρισμός και μαγνητισμός του εδάφους, το υψόμετρο κλπ. Όπως επίσης και τον εντοπισμό του σημείου ύψιστης ενέργειας, στο οποίο αποδίδονται οι όροι: «πηγή της ζωής», «αθάνατο νερό», «αιώνια νεότητα».
Οι αρχαίοι λαοί είχαν συμπεράνει πως η ενέργεια των γραμμών του «ρεύματος του δράκου» ήταν θεραπευτική, ανανεωτική, αφύπνιζε τη συνείδηση, καθώς διέτρεχε όλη τη γη γονιμοποιώντας τις δυνάμεις της ζωής. Γι’ αυτό σε τέτοιους τόπους δύναμης ιδρύονταν ιερά, μαντεία, θεραπευτήρια, γυμναστήρια και θέατρα.
Οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί για να πάρουν κάτι το ανώτερο, το πνευματικό, πήγαιναν εκεί για να πάρουν χρησμούς, να μάθουν το μέλλον τους αλλά και για να γίνουν καλά, για να ζητήσουν από τους θεούς τους υγεία, ευημερία και ευεξία.
Σε τέτοιους τόπους οι θεοί, οι άγγελοι, τα πνεύματα, μπορούν να εμφανιστούν και να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους για να τους δώσουν οδηγίες για το καλό τους. Πολλοί λαοί της αρχαιότητας ταξίδευαν από τόπο σε τόπο, έκαναν αυτό που λέμε Ιερή Οδοιπορία, για να βρεθούν σε τέτοιους τόπους δύναμης, όπως κάνουμε και σήμερα (Τήνος, Παναγία Σουμελά κλπ). Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι οι περισσότεροι χριστιανικοί ναοί χτίστηκαν πάνω στα ερείπια των αρχαίων ναών, ακριβώς σε κείνα τα μέρη που οι αρχαίοι είχαν κτίσει τα μαντεία και τα ιερά τους, επειδή θεωρούσαν ότι είχαν κάτι από τον ουρανό μέσα στη γη.
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν υπήρχε τυχαιότητα εκεί που συναντάμε τόπους δύναμης, αλλά αντίθετα πολύ μεγάλη σοφία από τη μεριά των φιλοσόφων ιερέων, που καθοδηγούσε τις πράξεις τους. Έτσι κατάφερναν να ανυψώσουν το λαό σε ένα ύψος πολιτισμιακό, φιλοσοφικό, επιστημονικό, αξιοζήλευτο για τους ανθρώπους του σήμερα, που όλα δομούνται τυχαία και άναρχα.
Χρειάζεται να δώσουμε περισσότερη σημασία στη γνώση των αρχαίων, να τη σεβαστούμε και να προσπαθήσουμε να την αποκωδικοποιήσουμε και να την εφαρμόσουμε ο καθένας στη ζωή του και όλοι μαζί. Άλλωστε «κάθε βελτίωση της κοινωνίας, αρχίζει με τη βελτίωση του κάθε ανθρώπου που την απαρτίζει».Είναι σημαντικό να μπορούμε να διδαχτούμε από το παρελθόν, από τον τρόπο που οι αρχαίοι λαοί αντιμετώπιζαν την «οικολογία». Θα μπορούσαν να μας δώσουν οδηγίες για το πώς μπορούμε εμείς σήμερα να είμαστε πιο καλά με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με τη θέση μας μέσα στον κόσμο, πιο πολύ Άνθρωποι, που «άνω θρώσκουν», ανυψώνονται προς τα άστρα, συμβολικά.
Η μοίρα του Ανθρώπου δεν είναι να σέρνεται, αλλά να ανυψώνεται από τη Γη στον Ουρανό. Γι’ αυτό το λόγο και οι σοφοί όλων των λαών ίδρυαν τα ιερά και τις πόλεις τους σε κείνα τα μέρη που η Γη «παντρευόταν» με τον Ουρανό.
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
ΔΙΑΣ-ΖΕΥΣ
ΔΙΑΣ -ΖΕΥΣ
Δίας-θεός του κεραυνού
Ο Κρόνος απέκτησε πολλά παιδιά από την Ρέα: την Εστία, την Δήμητρα, την Ήρα, τον Άδη και τον Ποσειδώνα, αλλά τα καταβρόχθιζε όλα όταν γεννιόταν, καθώς είχε πληροφορηθεί ότι κάποτε ο γιος του θα τον εκθρόνιζε. Αλλά όταν ο Δίας επρόκειτο να γεννηθεί, η Ρέα ζήτησε από τη Γαία να επινοήσει ένα σχέδιο για να τον σώσει, έτσι ώστε ο Κρόνος θα πάρει τιμωρία του για τις πράξεις του ενάντια στον Ουρανό και τα παιδιά του. έτσι, η Ρέα αφού γέννησε τον Δία στην Κρήτη, ξεγέλασε τον Κρόνο παραδίδοντας του ένα βράχο τυλιγμένο σε σπάργανα, τον οποίο και αμέσως κατάπιε.
Στην συνέχεια, ο Δίας φυγαδεύτηκε από το Δικταίο Άντρο, όπου γεννήθηκε, στο Ιδαίο Άντρο. Κατά τη μεταφορά του νηπίου από το Δικταίο στο Ιδαίο Άντρο, σύμφωνα με τον Διώδορο, έπεσε ο ομφαλός του κοντά στον σημερινό ποταμό Καρτερό, ανατολικά του Ηρακλείου. Κατά μια άλλη πιο αδύνατη εκδοχή του μύθου, ο Δίας όχι μόνο μεγάλωσε, αλλά και γεννήθηκε στο Ιδαίο Άντρο. Επίσης, μια τρίτη εκδοχή θέλει και την ανατροφή του Δία να έγινε στο Δικταίο Άντρο.Εφτά καλόψυχοι γίγαντες από την Εύβοια, οι Κουρήτες, έτυχε να βρίσκονται στην Κρήτη. Τότε η Ρέα τους ζήτησε να φυλούν την είσοδο του Σπηλαίου. Επίσης, κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε, χτυπούσαν δυνατά τα σπαθιά τους πάνω στις μυθικές ασπίδες τους, ώστε τα χτυπήματα να καλύπτουν τον ήχο από το κλάμα και να μην ακούει ο Κρόνος, που ζούσε στο Σπήλαιο Κρόνιο, και έρθει και φάει τον γιο του. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, καθώς οι Κουρήτες χόρευαν ένα πολύ γρήγορο χορό, οι πανοπλίες τους χτυπούσαν δυνατά και δεν ακουγόταν ο Δίας.
Η νύμφη Μέλισσα ανέλαβε την ανατροφή του Δία. Η μυθική αίγα Αμάλθεια τον ανέθρεψε με το γάλα της. Κατά μια άλλη εκδοχή η Αμάλθεια δεν ήταν κατσίκα, αλλά Νύμφη η οποία είχε το κέρατο της κατσίκας, το οποίο κατά λάθος έσπασε ο μικρός Δίας όταν έπαιζε. Το κέρατο αυτό πρόσφερε ότι μπορούσε να επιθυμήσει η Αμάλθεια, γι'αυτό και είναι γνωστό ως Κέρας της Αμάλθειας ή της Αφθονίας.
Σύντομα ήρθε η μέρα όπου ο Δίας ήταν αρκετά ώριμος για να διεκδικήσει το Βασίλειο του Κόσμου και άρχισε μια μάχη ενάντια στον πατέρα του και των Τιτάνων, την γνωστή «Τιτανομαχία». Πρώτα κατάφερε να απελευθερώσει τα πέντε αδέρφια του από το στομάχι του πατέρα του, δίνοντας του ένα ειδικό βότανο και κάνοντας τον με το τρόπο αυτό να κάνει εμετό. Με τη βοήθεια των αδελφιών του, ο Δίας, στη συνέχεια εκτόπισε τους Τιτάνες στα βάθη του Κάτω Κόσμου, τα Τάρταρα.
Μετά την ανατροπή του Κρόνου, ο Δίας ήρθε αντιμέτωπος και νίκησε τους Γίγαντες και τον Τυφώνα. Έτσι, το Βασίλειο του Κόσμου ήταν πλέον στα χέρια του Δία και τα αδέλφια του. Στη συνέχεια, έγινε κλήρωση για τον καταμερισμό των ρόλων ανάμεσα στους αδελφούς. Ο Δίας κέρδισε την κλήρωση και επίσημα έγινε ηγεμόνας της Γης και του Ουρανού και ο Κύριος του Ολύμπου.
Στην αρχαιότητα ο κεραυνός ήταν σύμβολο δύναμης και από τα ισχυρότερα όπλα του Δία. Ο πατέρας των θεών τον χρησιμοποιούσε για να συνετίσει τους ανθρώπους. O Ήφαιστος κατασκεύαζε τους κεραυνούς στην Αίτνα και τους έριχνε ο Δίας από τον Όλυμπο (Ησιόδου «Θεογονία»).Πριν γεννηθούν οι Oλύμπιοι θεοί, βασίλευαν οι Tιτάνες, οι οποίοι ήταν παιδιά του Oυρανού και της Γης. O Διας κήρυξε τον πόλεμο, (γνωστό σαν Τιτανομαχία) στον Κρόνο και στους Τιτάνες, για να τους πάρει την εξουσία. Μετά από δέκα χρόνια πολέμου η Γη προφήτεψε στο Δία πως θα κέρδιζε μόνο αν είχε για συμμάχους του τους φυλακισμένους στον Τάρταρο Κύκλωπες. Ο Δίας τους απελευθέρωσε κι εκείνοι χάρισαν στο Δία τη βροντή, την αστραπή και τον κεραυνό, στον Πλούτωνα την περικεφαλαία και στον Ποσειδώνα την τρίαινα. Στην ελληνική μυθολογία ο Πήγασος, ο φτερωτός ίππος, είναι αυτός που φέρνει τον κεραυνό και τη βροντή του Δία. Αυτή η αρχαία παράδοση για την ερμηνεία της βροντής διασώζεται σε νεοελληνικές δοξασίες.
Ο Δίας είναι ο θεός των σκοτεινών σύννεφων (κελαινεφής), ο συσσωρευτής των σύννεφων (νεφεληγερέτης) και είχε στην κατοχή του την αιγίδα (αιγίοχος), βροντώδες σύννεφο ή καταιγίδα που τον προστάτευε σαν ασπίδα κι ήταν έργο του ΄Ηφαιστου. Στον Όμηρο αναφέρεται ότι, με μια απλή κίνηση της αιγίδας του Δία, σκεπάζεται το βουνό Ίδη ολόκληρο με σύννεφα, αντηχάει η βροντή και αναταράσσεται η γη από τα βάθη της.Έτσι οπλισμένοι με τα δώρα των Κυκλώπων νίκησαν τους Τιτάνες κι αφού τους φυλάκισαν στον Τάρταρο εγκατέστησαν φρουρούς τους Εκατόγχειρες.
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
ΗΦΑΙΣΤΟΣ
ΗΦΑΙΣΤΟΣ
Ο Ήφαιστος θεωρείται νόμιμος γιος του κυριότερου συζυγικού ζευγαριού του Ολύμπου, του Διός και της Ήρας. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς ο Ήφαιστος γεννήθηκε από τις σχέσεις του Διός με την Ήρα πριν από το γάμο τους.
Κατά μια άλλη εκδοχή ο Ήφαιστος δεν είχε πατέρα. Η Ήρα τον γέννησε μονάχη της δίχως σαρκική επαφή και ως αντίκρισμα και αντίβαρο για τη γέννηση της Αθηνάς από το Δία, όπου ο κυρίαρχος του Ολύμπου μονάχος είχε πάρει μέρος σ' αυτή.
Η εμφάνιση της πολυαγαπημένης θυγατέρας του Διός χαιρετίστηκε με χαρούμενες κραυγές σ' ολόκληρο τον Όλυμπο σε αντίθεση με την τύχη του Ηφαίστου. Η ίδια η Ήρα λέει στον "Ομηρικό Ύμνο" τον αφιερωμένο στον Απόλλωνα, "απ' όλους τους αθάνατους μονάχα ο δικός μου γιος είναι ανάπηρος και στραπόδαρος. Γι' αυτό τη μέρα που γεννήθηκε τον πέταξα στην θάλασσα. Τον μάζεψε όμως η κόρη του Νηρέα, η Θέτιδα, η ασημοπόδαρη, και τον ανάθρεψε αντάμα με τις αδελφές της".
Στην "Ιλιάδα" ο Ήφαιστος, μιλώντας για τη Θέτιδα, επιβεβαιώνει το γεγονός. "Εκείνη με έσωσε, τότε που η ξεδιάντροπη η μάνα μου μ' έριξε από ψηλά κι οι πόνοι με θέριζαν, γιατί ήθελε την αναπηρία και την ασχήμια να κρύψει. Θα είχε τραβήξει βάσανα πολλά, εάν η Θέτιδα και η θυγατέρα του Ωκεανού η Ευρυνόμη δεν με είχαν περιμαζέψει".
ΗΦΑΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Το χέρι της θεάς του έρωτα υποσχέθηκαν στον Ήφαιστο ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση της Ήρας , που ο γιος της την είχε δέσει σ' ένα κάθισμα, έργο των χεριών του.
Από άλλο μύθο γνωρίζουμε ότι η Αφροδίτη δεν ήταν σύζυγος του Ηφαίστου αλλά του Άρεως.
Από την "Οδύσσεια" μαθαίνουμε πως ο Άρης ήταν ο εραστής της Αφροδίτης οι οποίοι απατούν και οι δυο ξεδιάντροπα τον Ήφαιστο. Ο απατημένος σύζυγος ειδοποιήθηκε από τον Ήλιο για το πάθημά του, ετοίμασε παγίδα για τους εραστές και δεν δίστασε να τους εκθέσει δημόσια μπροστά στους Ολύμπιους. Όπως η Ήρα πάνω στο κάθισμα έτσι κι η Αφροδίτη και ο Άρης δέθηκαν με αόρατα δεσμά πάνω στο ερωτικό τους κρεβάτι. Αφού συγκάλεσε ο Ήφαιστος όλους τους θεούς του Ολύμπου να παραστούν στο θέαμα, δε δέχτηκε να τους ελευθερώσει παρά μόνο όταν χόρτασε ικανοποίηση από το ρεζίλεμά τους.
ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Στον Ήφαιστο η ελληνική μυθολογία δεν αποδίδει πολλές ερωτικές περιπέτειες, όπως στους άλλους Ολύμπιους. Δεν υπάρχει σχετικά με το θεό της φωτιάς εκείνη η αφθονία μύθων, που χάρη σ' αυτούς πολλές ελληνικές οικογένειεςκαι φυλές καυχιόνταν για τη θεϊκή τους καταγωγή. Ωστόσο, μερικοί συγγραφείς ισχυρίζονται πως από την ένωση του Ηφαίστου με την Αφροδίτη γεννήθηκε ο Έρωτας.
Ακόμα λέγετε πως από την Καβειρώ, την κόρη του Πρωτέα, ο Ήφαιστος είχε αποκτήσει τους Κάβειρους, που σαν θεότητες της φωτιάς πραγματικά συνδέονται με τον γιο της Ήρας. Τους Κάβειρους (τους γιους της Καβειρώς) άλλοι τους θεωρούν γιους και άλλοι εγγονούς του Ηφαίστου. Η Καβειρώ από την ένωσή της με τον Ήφαιστο είχε γεννήσει τον Κάμιλλο, πατέρα των τριών Καβείρων. Η λατρεία των Καβείρων σε μερικά νησιά του Αιγαίου είχε πάρει μεγάλη ανάπτυξη.
Γιο του Ηφαίστου θεωρούσαν ένα ληστή που έγινε διάσημος για την αγριότητά του, τον Περιφήτη. Τρομοκρατούσε τα περίχωρα της Επιδαύρου, σκότωνε με το ρόπαλό του όσους οδοιπόρους συναντούσε, ώσπου τον εξόντωσε ο Θησέας.
Περισσότερο συμπαθητικός ήταν ένας άλλος γιος του Ηφαίστου, ο Πύλιος, που γιάτρεψε στην Λήμνο τον Φιλοκτήτη, τον σύντροφο του Ηρακλή, που τον βασάνιζε μια τρομερή πληγή.
Άλλοι γιοι του Ηφαίστου ήταν ο Άρδαλος, ο Τροιζήνιος και ο Παλαιμόνιος ή Παλαίμων, που ήταν και αυτός ανάπηρος σαν τον πατέρα του.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Ο Ήφαιστος είναι ο θεός της φωτιάς που μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να αποδεικνύει την ακαταμάχητή του δύναμη, όπως το απέδειξε στον αγώνα κατά του ποταμού Ξάνθου.
Όμως δεν είναι αυτό το κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα του. Τη φωτιά που την έχει στην εξουσία του τη χρησιμοποιεί προπαντός για την επεξεργασία των μετάλλων και ιδιαίτερα των πολύτιμων μετάλλων και θεωρείται ο εφευρέτης αυτής της επεξεργασίας. Αυτός δίδαξε στους ανθρώπους τη χρησιμοποίηση της φωτιάς για κάθε είδους καλλιτεχνικές εργασίες. Γι' αυτό και θεωρούνταν ο θεός όλων των τεχνιτών, που ασχολούνταν με την κατεργασία των μετάλλων και ειδικά των σιδηρουργών.
Με τη μορφή του σιδηρουργού παρουσιάζεται τις περισσότερες φορές: μυώδης, με δυνατά μπράτσα και τριχωτό στήθος. Η αναπηρία όμως των ποδιών του σε ολόκληρη την εμφάνισή του δίνει ένα χαρακτήρα αδεξιότητας, που εκφράζεται από το κουτσό του βάδισμα. Με κόπο βαδίζει, στηρίζεται σ' ένα ραβδί ή πάνω σε νεαρές κοπέλες είτε από τα χρυσά αυτόματα που αναφέρει ο Όμηρος. Η φυσιογνωμία του δείχνει καλοσύνη, μα και πονηριά μαζί. Όταν τύχει και η ανάγκη το επιβάλλει, ξέρει να παίζει φάρσες σε όσους έχει λόγους να είναι δυσαρεστημένος μαζί τους και να τους γελοιοποιεί. Όμως την Ήρα που την έδεσε σε κάθισμα, καθώς και την Αφροδίτη και τον Άρη που αόρατα δεσμά τους εμπόδιζαν να αποφύγουν τον περίγελο των άλλων θεών.
Ο Ήφαιστος εικονίζεται με μακριά μαλλιά και μυτερό γενάκι, ντυμένος σπάνια με κανονικό ντύσιμο. Φοράει συνήθως έναν κοντό χιτώνα, χωρίς μανίκια. την "εξωμίδα", ένα χιτώνα δηλαδή που άφηνε γυμνό το δεξί του μπράτσο. Στο εργαστήρι του, όταν εργαζόταν, έδενε το χιτώνα στη μέση του σαν ποδιά ή ήταν ολόγυμνος.
Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Ιδιαίτερα στην Αθήνα, όπου η καλλιτεχνική επεξεργασία των μετάλλων ήταν πολύ ανεπτυγμένη, η λατρεία του Ηφαίστου ήταν πολύ διαδεδομένη. Με την Αθηνά, που της απέδιδαν την επινόηση των τεχνών, μοιράζονταν τις τιμές και τις προσφορές των τεχνιτών. Υπήρχε και ένας δήμος Ηφαιστιαδών, όπου βρισκόταν ένα ιερό του θεού της φωτιάς. Ο Ήφαιστος είχε και ένα βωμό στο Ερεχθείο. Γιορτές από κοινού του Ηφαίστου και της Αθηνάς ήταν τα "Χάλκεια" και τα "Απατούρια". Τα "Ηφαίστεια" ήταν αποκλειστικά αφιερωμένα στο θεό της φωτιάς και γιορτάζονταν κάθε πέντε χρόνια και περιλάμβαναν λαμπαδηδρομία εφήβων, που ήταν το κυριότερο αγώνισμα στη γιορτή αυτή, όπου υπήρχαν και ιππικοί αγώνες.
Ίχνη λατρείας του Ηφαίστου βρίσκουμε και σ΄άλλα μέρη, στην Επίδαυρο, την Κύμη και τη Νεάπολη, καθώς και σε Φρυγία, Καρία και Λυκία της Μικράς Ασίας.Ο Ήφαιστος λατρεύονταν και στην Λήμνο όπου θεωρούνταν κατά κάποια παράδοση, πως βρισκόταν το εργαστήρι του σιδηρουργού-θεού. Ένας Λήμνιος συγγραφέας, ο Φιλόστρατος, αφηγείται πως κάθε χρόνο έσβηναν όλες τις φωτιές επί εννιά μέρες σε όλο το νησί. Την ένατη μέρα έφτανε στο λιμάνι ένα πλοίο που το είχαν στείλει στη Δήλο για να φέρει τη φωτιά. Το περίμενε ανυπόμονα ένα μεγάλο πλήθος που όλο το διάστημα προσευχόταν. "Σαν έφτανε το πλοίο στο λαό μοίραζαν τη φωτιά, όχι για την καθημερινή χρήση, μα για των τεχνιτών τα εργαστήρια, άρχιζε και πάλι στον τόπο μια νέα ζωή".
Στην Λήμνο τιμούσαν τον Ήφαιστο και ως θεό θεραπευτή. Έλεγαν πως οι ιερείς του είχαν φάρμακο για τα δηλητήρια. Όπως για παράδειγμα, ο Φιλοκτήτης ήρθε στη Λήμνο για να γιατρευτεί από την πληγή του και χρώσταγε τη θεραπεία του στον Πύλιο, γιο του Ηφαίστου. Έλεγαν πως το χώμα της Λήμνου σταματούσε την αιμοραγία.
ΠΟΣΕΙΔΩΝ
Ποσειδώνας
ΟΥΡΑΝΟΣ
ΟΥΡΑΝΟΣ
Ο Πρώτος και Μέγας πανίερος και Θεοπάτωρ Θεός στην Ελληνικη Μυθολογια η γέννηση του οποίου ταυτίσθηκε (μυθολογικά) με την πανίερη στιγμή της ανάδειξης του πνεύματος του ανθρώπου και της γέννησης των Επιστημών καθώς κι εκείνης των Γραμμάτων και Τεχνών.
Ο Ουρανός (αρχ. ελλ. Οὐρανός) ήτανε κατά την αρχαία Μυθολογία η προσωποποίηση του Ουράνιου θόλου και κυρίαρχος της πρώτης γενιάς στην γη.
Απολλοδωρος(1,1,1): Οὐρανὸς πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου
Πρωτόγεννος
Είναι ένας απο τους Πρωτογεννους, ο γηραιότερος των Θεών των στοιχείων της φύσεως και ο πρωτότοκος γιος της Γαίας, η οποία τον γέννησε την ώρα που κοιμότανε δίπλα στον Έρωτα χωρίς γονιμοποίηση, «για να την περιβάλει αυτήν και για είναι αιώνιος και ασφαλής οίκος των θεών», όπως γράφει ο Ησίοδος στην Θεογονία. Ο Ουρανός είναι το πρώτο άρρεν στοιχείο της γης.Η αρχή της μυθολογίας
Ο Ουρανός και η Γαία έκαναν πολλούς απογόνους: τους Τιτάνες, τρεις Κύκλωπες και τρεις Εκατόγχειρες. Επειδή μισούσε τα παιδιά του τα έχωσε στα Τάρταρα, βαθιά στα έγκατα της γης. Αν και αυτή η κακή πράξη τον γέμιζε με ευχαρίστηση, η Γαία θύμωνε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή ανάβλυσε ατσάλινο αδάμαντα, και το έδωσε στα παιδιά της να φτιάξουνε ένα τεράστιο δρεπάνι και να πολεμήσουν τον κακό πατέρα τους. Όμως κανείς δεν είχε το κουράγιο να κάνει αυτό το έγκλημα. Μόνο ο Κρόνος, ένας από τους Τιτάνες δεν δίστασε. Με την πρώτη ευκαιρία και καθώς ο Ουρανός έπεσε να κοιμηθεί πήρε το δρεπάνι και τον ευνούχισε. Απο τις σταγόνες του αίματος που έπεσαν στην γη γεννήθηκαν οι τρεις Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Μηλιάδες Νύμφες, οι δαίμονες της εκδίκησης και της βιαιοπραγίας.Από το σπέρμα του αποκομμένου γεννητικού οργάνου που έπεσε στην θάλασσα γεννήθηκε η Αφροδίτη. Ο Κρόνος κυριάρχησε μέχρι που ο γιος του ο Δίας τον καθαίρεσε.
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
ΙΕΡΟΝ ΠΤΩΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ
ΙΕΡΟ ΠΤΩΪΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ
Σε απόσταση 1χλμ περίπου από το Ηρώο του Πτώου στο Καστράκι και αντικριστά σ’ αυτό, στη θέση περδικόβρυση, είχε κτισθεί ο ναός του Απόλλωνα. Μαζί με το ιερό ναό λειτουργούσε και το μαντείο του θεού που χαρακτηριζόταν «αψευδές», δηλαδή, αλάθητο στους χρησμούς.
Το μαντείο αυτό λειτουργούσε πολλούς αιώνες πριν την καταστροφή των Θηβών από το Μ. Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες και ήταν ένα από τα έξι μαντεία της Βοιωτίας (Πτώου, Τροφωνίου, Θηβών, Αμφιαράου, Τεγύρας, Αβών). Φαίνεται ότι οι μακεδόνες, μαζί με την Θήβα, κατέστρεψαν και το ναό του Απόλλωνα (335π.χ). Έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί και η διακοπή λειτουργίας για τουλάχιστον 25 χρόνια (μέχρι το 410 π.χ). Το μαντείο αυτό, επειδή έδινε χρησμούς και σε μη Ελληνική γλώσσα, λεγόταν πολύφωνο. Ο Απόλλων στην περιοχή αυτή λεγόταν Πτώος ή Πτώιος ή Πτωιεύς και Ακραίφιος ή Ακραιφιαίος ή Ακραιφιεύς.
Υπάρχουν πολλές δοξασίες για το όνομα. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Απόλλωνας απέκτησε με την Ζευξίππη δυο γιούς, τον Πτώο και τον Ακραιφέα. Ο πρώτος έδωσε το όνομα του στο όρος και στο ναό του Πτώου Απόλλωνα και ο άλλος στην πόλη του Ακραιφνίου. Άλλη δοξασία λέει πως στο βουνό έφτασε η Λητώ να γεννήσει κρυφά τον ερωτικό της καρπό με τον Δία. Ξαφνικά παρουσιάστηκε κάποιος κάφρος, η Λητώ φοβήθηκε, «επτοήθει», τότε το όρος πήρε το όνομα Πτώον. Όπως αναφέρθηκε, όμως, παραπάνω, σύμφωνα με τον Παυσανία, πήρε το όνομά του από τον Πτώο, τον γιό του βασιλιά του Ορχομενού Αθάμαντα. Αυτός, πάλι, αντλεί τις πληροφορίες από τον Σάμιο ποιητή Άσιο, ο οποίος είχε γράψει έπη γενεαλογικού είδους. Δεν αποκλείεται, επίσης, η εκδοχή ο Πτώος να ήταν ιερέας και μάντης του ναού όπως και ο Τήνερος και έτσι να επεκράτησε το όνομά του στο ναό και η θεϊκή του προέλευση.
Η καταστροφή της πόλεως και της δύναμης των Θηβών φαίνεται ότι επεκτάθηκε και στο ιερό του Απόλλωνα. Όπως, άλλωστε, μας πληροφορεί και ο Παυσανίας, μέχρι την καταστροφή των Θηβών λειτουργούσε το μαντείο και επομένως υπήρχε ο ναός. Αλλά όπως γνωρίζουμε από την ιστορία η Θήβα ανοικοδομήθηκε πάλι το 315 π.χ από τον Κάσανδρο, έναν από τους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου. Είναι φυσικό να δεχτούμε ότι η ανοικοδόμηση επεκτάθηκε και στο ναό. Έτσι κατά το 310 π.χ στη θέση του παλαιού κτίστηκε καινούργιος ναός με τις ίδιες διαστάσεις και με υλικό τον πώρο.
Το κτιριακό συγκρότημα του ιερού του Πτώου Απόλλωνα
Το κτιριακό συγκρότημα του ναού περιελάμβανε: Το ναό του Απόλλωνα, το μαντικό σπήλαιο, το ναό της Προναίας Αθηνάς, ένα θέατρο, μια μεγάλη δεξαμενή αποθήκευσης νερού, λουτρά, οικοδομήματα για τους ιερείς, δημοσίους λειτουργούς και επισκέπτες και ένα θόλο αγνώστου αποστολής, που ήταν στο χαμηλότερο μέρος των κτιριακών εγκαταστάσεων. Από το επιγραφικό υλικό, που προέκυψε από τις ανασκαφές, πληροφορούμαστε ότι το μαντείο του Απόλλωνα αποτελούσε πνευματικό κέντρο προστατευόμενο από την ομοσπονδία των Βοιωτικών Πόλεων «Το κοινό των Βοιωτών». Κατά τα τέλη του 4ου π.χ αιώνα την ομοσπονδία αυτή την συγκροτούσαν οι πόλεις: Ακραιφία, Ανθηδόνα, Χαλκίδα, Κορώνεια, Αλίαρτος, Λιβαδειά, Ορχομενός, Ωρωπός, Πλαταιές, Τανάγρα, Θήβα, Θεσπιές και Θίσβη. Αργότερα προστέθηκαν οι πόλεις Ύηττος, Χαιρώνεια, και Κώπες.
Το Βοιωτικό Κοινό το διοικούσε ένα συλλογικό όργανο που συγκροτούσαν οι αντιπρόσωποι των Βοιωτικών πόλεων, οι οποίοι ονομάζονταν Βοιωτάρχαι ή Αφεδριατεύοντες. Το συλλογικό αυτό όργανο λεγόταν συνέδριο και ήταν σώμα βουλευόμενο («έδοξε τοις άρχουσι και τοις συνέδροις») και εκτελεστικό («οι άρχοντες και οι σύνεδροι είπαν»), είχε δε επικεφαλής τον επώνυμο άρχοντα και βοηθό του τον γραμματέα.
Κάθε μια δε από τις Βοιωτικές πόλεις είχε επίσης τον δικό της επώνυμο άρχοντα, το συνέδριο και τον γραμματέα του. Για συλλογική αρχή είχε το συνέδριο, θα λέγαμε το δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο, ευρύτερα βουλευομένη και αποφασίζουσα εξουσία το δήμο και το λαό.
Τα Πτώϊα
Τα Πτώϊα ήταν αγωνίσματα πνευματικού ενδιαφέροντος, που τελούνταν κάθε πέντε χρόνια. Από μια επιγραφή πληροφορούμαστε ότι κατά τον 1ο αιώνα π.χ τελούνταν τα αθλήματα του Σαλπιστή, Κήρυκος, Ραψωδού, Ποιητή Επών, Αθλητή, και Κιθαρωδού. Τα αγωνίσματα διεξάγονταν στο θέατρο που ήταν κοντά στο ναό, ίσως στην Βόρεια πλευρά του και σε μια κυκλική ορχήστρα, τη θυμέλη, που περιβαλλόταν από ξύλινα καθίσματα για τους θεατές.
Διακοπή λειτουργίας μαντείου και αγώνων
Το μαντείο λειτουργούσε από τα πανάρχαια χρόνια, μπορεί να πει κανείς, από τα χρόνια της εγκαταστάσης της Απολλωνίου λατρείας στους Δελφούς και την Βοιωτία. Εθεωρείτο «Αψευδές» δηλαδή αλάθητο και «Πολύφωνος» επειδή έδινε χρησμό σε ξένη γλώσσα (άλλη απ’αυτή που ομιλούνταν στην Βοιωτία).
Μια διακοπή της λειτουργίας του μαντείου έγινε για διάστημα εικοσιπέντε χρόνων, συγκεκριμένα, από την καταστροφή των Θηβών από τον Μέγα Αλέξανδρο (335 π.χ) έως την ανοικοδόμησή του από τον Κάσσανδρο (310 π.χ).
Η πόλη Ακραιφία, με το Μαντείο και τα Πτώϊα, ήταν έκτοτε σημαντική και μάλιστα στους χρόνους τους περί το 196 π.χ όταν αρχίζει να σημειώνεται η προοδευτική υποδούλωση της Ελλάδας στους Ρωμαίους. Το 171 π.χ η Ακραιφία ήταν ανεξάρτητη πολιτεία.
Όταν ολοκληρώθηκε η κατάληψη της Ελλάδας από τους Ρωμαίους (146π.χ) αρχίζει να σημειώνει κάμψη και η δραστηριότητα των μαντείων. Μόνο τον ρωμαίο στρατηγό Σύλλα βλέπουμε μαντευόμενο στο Τροφώνιο. Ο Στράβων (67π.χ – 1μ.χ) σημειώνει το τέλος των μαντείων με τούτα τα λόγια: «εκλελοιπε και το μαντείο το εν Δωδώνη καθάπερ και τα άλλα». «Μαντικός αυχός (ξηρασία) κατέλαβε τας μαντικάς χώρας» λέει ο Πλούταρχος με μόνη εξαίρεση τη Λιβαδειά, όπου το Τροφώνιον: «Των δ’ άλλων τα μεν σιγή, τα δε παντελή ερημία κατέσχε ». Το 177 μ.χ έσβησαν όλες οι μαντικές φωνές και ο μέγας Παν των αρχαίων ειδώλων της προχριστιανικής λατρείας και των μαντικών ενδείξεων «τέθνηκε». Τότε, έκανε την εμφάνισή του μια νέα δυναμική θρησκεία, ο χριστιανισμός, δίνοντας άλλες αρχές ζωής στα ανθρώπινα. Μαζί με την σιγή του μαντείου το 177 μ.χ διακόπηκαν και οι αγώνες «Πτώϊα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)