ΔΙΑΣ -ΖΕΥΣ

 

 

 Δίας-θεός του κεραυνού 

Ο Κρόνος απέκτησε πολλά παιδιά από την Ρέα: την Εστία, την Δήμητρα, την Ήρα, τον Άδη και τον Ποσειδώνα, αλλά τα καταβρόχθιζε όλα όταν γεννιόταν, καθώς είχε πληροφορηθεί ότι κάποτε ο γιος του θα τον εκθρόνιζε. Αλλά όταν ο Δίας επρόκειτο να γεννηθεί, η Ρέα ζήτησε από τη Γαία να επινοήσει ένα σχέδιο για να τον σώσει, έτσι ώστε ο Κρόνος θα πάρει τιμωρία του για τις πράξεις του ενάντια στον Ουρανό και τα παιδιά του. έτσι, η Ρέα αφού γέννησε τον Δία στην Κρήτη, ξεγέλασε τον Κρόνο παραδίδοντας του ένα βράχο τυλιγμένο σε σπάργανα, τον οποίο και αμέσως κατάπιε.

Στην συνέχεια, ο Δίας φυγαδεύτηκε από το Δικταίο Άντρο, όπου γεννήθηκε, στο Ιδαίο Άντρο. Κατά τη μεταφορά του νηπίου από το Δικταίο στο Ιδαίο Άντρο, σύμφωνα με τον Διώδορο, έπεσε ο ομφαλός του κοντά στον σημερινό ποταμό Καρτερό, ανατολικά του Ηρακλείου. Κατά μια άλλη πιο αδύνατη εκδοχή του μύθου, ο Δίας όχι μόνο μεγάλωσε, αλλά και γεννήθηκε στο Ιδαίο Άντρο. Επίσης, μια τρίτη εκδοχή θέλει και την ανατροφή του Δία να έγινε στο Δικταίο Άντρο.
Εφτά καλόψυχοι γίγαντες από την Εύβοια, οι Κουρήτες, έτυχε να βρίσκονται στην Κρήτη. Τότε η Ρέα τους ζήτησε να φυλούν την είσοδο του Σπηλαίου. Επίσης, κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε, χτυπούσαν δυνατά τα σπαθιά τους πάνω στις μυθικές ασπίδες τους, ώστε τα χτυπήματα να καλύπτουν τον ήχο από το κλάμα και να μην ακούει ο Κρόνος, που ζούσε στο Σπήλαιο Κρόνιο, και έρθει και φάει τον γιο του. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, καθώς οι Κουρήτες χόρευαν ένα πολύ γρήγορο χορό, οι πανοπλίες τους χτυπούσαν δυνατά και δεν ακουγόταν ο Δίας.

Η νύμφη Μέλισσα ανέλαβε την ανατροφή του Δία. Η μυθική αίγα Αμάλθεια τον ανέθρεψε με το γάλα της. Κατά μια άλλη εκδοχή η Αμάλθεια δεν ήταν κατσίκα, αλλά Νύμφη η οποία είχε το κέρατο της κατσίκας, το οποίο κατά λάθος έσπασε ο μικρός Δίας όταν έπαιζε. Το κέρατο αυτό πρόσφερε ότι μπορούσε να επιθυμήσει η Αμάλθεια, γι'αυτό και είναι γνωστό ως Κέρας της Αμάλθειας ή της Αφθονίας.

Σύντομα ήρθε η μέρα όπου ο Δίας ήταν αρκετά ώριμος για να διεκδικήσει το Βασίλειο του Κόσμου και άρχισε μια μάχη ενάντια στον πατέρα του και των Τιτάνων, την γνωστή «Τιτανομαχία». Πρώτα κατάφερε να απελευθερώσει τα πέντε αδέρφια του από το στομάχι του πατέρα του, δίνοντας του ένα ειδικό βότανο και κάνοντας τον με το τρόπο αυτό να κάνει εμετό. Με τη βοήθεια των αδελφιών του, ο Δίας, στη συνέχεια εκτόπισε τους Τιτάνες στα βάθη του Κάτω Κόσμου, τα Τάρταρα.

Μετά την ανατροπή του Κρόνου, ο Δίας ήρθε αντιμέτωπος και νίκησε τους Γίγαντες και τον Τυφώνα. Έτσι, το Βασίλειο του Κόσμου ήταν πλέον στα χέρια του Δία και τα αδέλφια του. Στη συνέχεια, έγινε κλήρωση για τον καταμερισμό των ρόλων  ανάμεσα στους αδελφούς. Ο Δίας κέρδισε την κλήρωση και επίσημα έγινε ηγεμόνας της Γης και του Ουρανού και ο Κύριος του Ολύμπου.

Στην αρχαιότητα ο κεραυνός ήταν σύμβολο δύναμης και από τα ισχυρότερα όπλα του Δία. Ο πατέρας των θεών τον χρησιμοποιούσε για να συνετίσει τους ανθρώπους. O Ήφαιστος κατασκεύαζε τους κεραυνούς στην Αίτνα και τους έριχνε ο Δίας από τον Όλυμπο (Ησιόδου «Θεογονία»).
Πριν γεννηθούν οι Oλύμπιοι θεοί, βασίλευαν οι Tιτάνες, οι οποίοι ήταν παιδιά του Oυρανού και της Γης. O Διας κήρυξε τον πόλεμο, (γνωστό σαν Τιτανομαχία) στον Κρόνο και στους Τιτάνες, για να τους πάρει την εξουσία. Μετά από δέκα χρόνια πολέμου η Γη προφήτεψε στο Δία πως θα κέρδιζε μόνο αν είχε για συμμάχους του τους φυλακισμένους στον Τάρταρο Κύκλωπες. Ο Δίας τους απελευθέρωσε κι εκείνοι χάρισαν στο Δία τη βροντή, την αστραπή και τον κεραυνό, στον Πλούτωνα την περικεφαλαία και στον Ποσειδώνα την τρίαινα. Στην ελληνική μυθολογία ο Πήγασος, ο φτερωτός ίππος, είναι αυτός που φέρνει τον κεραυνό και τη βροντή του Δία. Αυτή η αρχαία παράδοση για την ερμηνεία της βροντής διασώζεται σε νεοελληνικές δοξασίες.
Ο Δίας είναι ο θεός των σκοτεινών σύννεφων (κελαινεφής), ο συσσωρευτής των σύννεφων (νεφεληγερέτης) και είχε στην κατοχή του την αιγίδα (αιγίοχος), βροντώδες σύννεφο ή καταιγίδα που τον προστάτευε σαν ασπίδα κι ήταν έργο του ΄Ηφαιστου. Στον Όμηρο αναφέρεται ότι, με μια απλή κίνηση της αιγίδας του Δία, σκεπάζεται το βουνό Ίδη ολόκληρο με σύννεφα, αντηχάει η βροντή και αναταράσσεται η γη από τα βάθη της.Έτσι οπλισμένοι με τα δώρα των Κυκλώπων νίκησαν τους Τιτάνες κι αφού τους φυλάκισαν στον Τάρταρο εγκατέστησαν φρουρούς τους Εκατόγχειρες.

ΗΦΑΙΣΤΟΣ

ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Ο Ήφαιστος θεωρείται νόμιμος γιος του κυριότερου συζυγικού ζευγαριού του Ολύμπου, του Διός και της Ήρας. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς ο Ήφαιστος γεννήθηκε από τις σχέσεις του Διός με την Ήρα πριν από το γάμο τους.
Κατά μια άλλη εκδοχή ο Ήφαιστος δεν είχε πατέρα. Η Ήρα τον γέννησε μονάχη της δίχως σαρκική επαφή και ως αντίκρισμα και αντίβαρο για τη γέννηση της Αθηνάς από το Δία, όπου ο κυρίαρχος του Ολύμπου μονάχος είχε πάρει μέρος σ' αυτή.
Η εμφάνιση της πολυαγαπημένης θυγατέρας του Διός χαιρετίστηκε με χαρούμενες κραυγές σ' ολόκληρο τον Όλυμπο σε αντίθεση με την τύχη του Ηφαίστου. Η ίδια η Ήρα λέει στον "Ομηρικό Ύμνο" τον αφιερωμένο στον Απόλλωνα, "απ' όλους τους αθάνατους μονάχα ο δικός μου γιος είναι ανάπηρος και στραπόδαρος. Γι' αυτό τη μέρα που γεννήθηκε τον πέταξα στην θάλασσα. Τον μάζεψε όμως η κόρη του Νηρέα, η Θέτιδα, η ασημοπόδαρη, και τον ανάθρεψε αντάμα με τις αδελφές της".
Στην "Ιλιάδα" ο Ήφαιστος, μιλώντας για τη Θέτιδα, επιβεβαιώνει το γεγονός. "Εκείνη με έσωσε, τότε που η ξεδιάντροπη η μάνα μου μ' έριξε από ψηλά κι οι πόνοι με θέριζαν, γιατί ήθελε την αναπηρία και την ασχήμια να κρύψει. Θα είχε τραβήξει βάσανα πολλά, εάν η Θέτιδα και η θυγατέρα του Ωκεανού η Ευρυνόμη δεν με είχαν περιμαζέψει".
ΗΦΑΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Το χέρι της θεάς του έρωτα υποσχέθηκαν στον Ήφαιστο ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση της Ήρας , που ο γιος της την είχε δέσει σ' ένα κάθισμα, έργο των χεριών του. 
Από άλλο μύθο γνωρίζουμε ότι η Αφροδίτη δεν ήταν σύζυγος του Ηφαίστου αλλά του Άρεως.
Από την "Οδύσσεια" μαθαίνουμε πως ο Άρης ήταν ο εραστής της Αφροδίτης οι οποίοι απατούν και οι δυο ξεδιάντροπα τον Ήφαιστο. Ο απατημένος σύζυγος ειδοποιήθηκε από τον Ήλιο για το πάθημά του, ετοίμασε παγίδα για τους εραστές και δεν δίστασε να τους εκθέσει δημόσια μπροστά στους Ολύμπιους. Όπως η Ήρα πάνω στο κάθισμα έτσι κι η Αφροδίτη και ο Άρης δέθηκαν με αόρατα δεσμά πάνω στο ερωτικό τους κρεβάτι. Αφού συγκάλεσε ο Ήφαιστος όλους τους θεούς του Ολύμπου να παραστούν στο θέαμα, δε δέχτηκε να τους ελευθερώσει παρά μόνο όταν χόρτασε ικανοποίηση από το ρεζίλεμά τους.

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Στον Ήφαιστο η ελληνική μυθολογία δεν αποδίδει πολλές ερωτικές περιπέτειες, όπως στους άλλους Ολύμπιους. Δεν υπάρχει σχετικά με το θεό της φωτιάς εκείνη η αφθονία μύθων, που χάρη σ' αυτούς πολλές ελληνικές οικογένειεςκαι φυλές καυχιόνταν για τη θεϊκή τους καταγωγή. Ωστόσο, μερικοί συγγραφείς ισχυρίζονται πως από την ένωση του Ηφαίστου με την Αφροδίτη γεννήθηκε ο Έρωτας.
Ακόμα λέγετε πως από την Καβειρώ, την κόρη του Πρωτέα, ο Ήφαιστος είχε αποκτήσει τους Κάβειρους, που σαν θεότητες της φωτιάς πραγματικά συνδέονται με τον γιο της Ήρας. Τους Κάβειρους (τους γιους της Καβειρώς) άλλοι τους θεωρούν γιους και άλλοι εγγονούς του Ηφαίστου. Η Καβειρώ από την ένωσή της με τον Ήφαιστο είχε γεννήσει τον Κάμιλλο, πατέρα των τριών Καβείρων. Η λατρεία των Καβείρων σε μερικά νησιά του Αιγαίου είχε πάρει μεγάλη ανάπτυξη.
Γιο του Ηφαίστου θεωρούσαν ένα ληστή που έγινε διάσημος για την αγριότητά του, τον Περιφήτη. Τρομοκρατούσε τα περίχωρα της Επιδαύρου, σκότωνε με το ρόπαλό του όσους οδοιπόρους συναντούσε, ώσπου τον εξόντωσε ο Θησέας.
Περισσότερο συμπαθητικός ήταν ένας άλλος γιος του Ηφαίστου, ο Πύλιος, που γιάτρεψε στην Λήμνο τον Φιλοκτήτη, τον σύντροφο του Ηρακλή, που τον βασάνιζε μια τρομερή πληγή.
Άλλοι γιοι του Ηφαίστου ήταν ο Άρδαλος, ο Τροιζήνιος και ο Παλαιμόνιος ή Παλαίμων, που ήταν και αυτός ανάπηρος σαν τον πατέρα του.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Ο Ήφαιστος είναι ο θεός της φωτιάς που μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να αποδεικνύει την ακαταμάχητή του δύναμη, όπως το απέδειξε στον αγώνα κατά του ποταμού Ξάνθου.
Όμως δεν είναι αυτό το κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα του. Τη φωτιά που την έχει στην εξουσία του τη χρησιμοποιεί προπαντός για την επεξεργασία των μετάλλων και ιδιαίτερα των πολύτιμων μετάλλων και θεωρείται ο εφευρέτης αυτής της επεξεργασίας. Αυτός δίδαξε στους ανθρώπους τη χρησιμοποίηση της φωτιάς για κάθε είδους καλλιτεχνικές εργασίες. Γι' αυτό και θεωρούνταν ο θεός όλων των τεχνιτών, που ασχολούνταν με την κατεργασία των μετάλλων και ειδικά των σιδηρουργών.
Με τη μορφή του σιδηρουργού παρουσιάζεται τις περισσότερες φορές: μυώδης, με δυνατά μπράτσα και τριχωτό στήθος. Η αναπηρία όμως των ποδιών του σε ολόκληρη την εμφάνισή του δίνει ένα χαρακτήρα αδεξιότητας, που εκφράζεται από το κουτσό του βάδισμα. Με κόπο βαδίζει, στηρίζεται σ' ένα ραβδί ή πάνω σε νεαρές κοπέλες είτε από τα χρυσά αυτόματα που αναφέρει ο Όμηρος. Η φυσιογνωμία του δείχνει καλοσύνη, μα και πονηριά μαζί. Όταν τύχει και η ανάγκη το επιβάλλει, ξέρει να παίζει φάρσες σε όσους έχει λόγους να είναι δυσαρεστημένος μαζί τους και να τους γελοιοποιεί. Όμως την Ήρα που την έδεσε σε κάθισμα, καθώς και την Αφροδίτη και τον Άρη που αόρατα δεσμά τους εμπόδιζαν να αποφύγουν τον περίγελο των άλλων θεών.
Ο Ήφαιστος εικονίζεται με μακριά μαλλιά και μυτερό γενάκι, ντυμένος σπάνια με κανονικό ντύσιμο. Φοράει συνήθως έναν κοντό χιτώνα, χωρίς μανίκια. την "εξωμίδα", ένα χιτώνα δηλαδή που άφηνε γυμνό το δεξί του μπράτσο. Στο εργαστήρι του, όταν εργαζόταν, έδενε το χιτώνα στη μέση του σαν ποδιά ή ήταν ολόγυμνος.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Ιδιαίτερα στην Αθήνα, όπου η καλλιτεχνική επεξεργασία των μετάλλων ήταν πολύ ανεπτυγμένη, η λατρεία του Ηφαίστου ήταν πολύ διαδεδομένη. Με την Αθηνά, που της απέδιδαν την επινόηση των τεχνών, μοιράζονταν τις τιμές και τις προσφορές των τεχνιτών. Υπήρχε και ένας δήμος Ηφαιστιαδών, όπου βρισκόταν ένα ιερό του θεού της φωτιάς. Ο Ήφαιστος είχε και ένα βωμό στο Ερεχθείο. Γιορτές από κοινού του Ηφαίστου και της Αθηνάς ήταν τα "Χάλκεια" και τα "Απατούρια". Τα "Ηφαίστεια" ήταν αποκλειστικά αφιερωμένα στο θεό της φωτιάς και γιορτάζονταν κάθε πέντε χρόνια και περιλάμβαναν λαμπαδηδρομία εφήβων, που ήταν το κυριότερο αγώνισμα στη γιορτή αυτή, όπου υπήρχαν και ιππικοί αγώνες.
Ίχνη λατρείας του Ηφαίστου βρίσκουμε και σ΄άλλα μέρη, στην Επίδαυρο, την Κύμη και τη Νεάπολη, καθώς και σε Φρυγία, Καρία και Λυκία της Μικράς Ασίας.Ο Ήφαιστος λατρεύονταν και στην Λήμνο όπου θεωρούνταν κατά κάποια παράδοση, πως βρισκόταν το εργαστήρι του σιδηρουργού-θεού. Ένας Λήμνιος συγγραφέας, ο Φιλόστρατος, αφηγείται πως κάθε χρόνο έσβηναν όλες τις φωτιές επί εννιά μέρες σε όλο το νησί. Την ένατη μέρα έφτανε στο λιμάνι ένα πλοίο που το είχαν στείλει στη Δήλο για να φέρει τη φωτιά. Το περίμενε ανυπόμονα ένα μεγάλο πλήθος που όλο το διάστημα προσευχόταν. "Σαν έφτανε το πλοίο στο λαό μοίραζαν τη φωτιά, όχι για την καθημερινή χρήση, μα για των τεχνιτών τα εργαστήρια, άρχιζε και πάλι στον τόπο μια νέα ζωή".
Στην Λήμνο τιμούσαν τον Ήφαιστο και ως θεό θεραπευτή. Έλεγαν πως οι ιερείς του είχαν φάρμακο για τα δηλητήρια. Όπως για παράδειγμα, ο Φιλοκτήτης ήρθε στη Λήμνο για να γιατρευτεί από την πληγή του και χρώσταγε τη θεραπεία του στον Πύλιο, γιο του Ηφαίστου. Έλεγαν πως το χώμα της Λήμνου σταματούσε την αιμοραγία.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ

 

Ποσειδώνας

Ποσειδώνας : Ο θεός της θάλασσας.Ο Ποσειδώνας ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας. Όταν έγινε η μοιρασιά του κόσμου ανάμεσα στα τρία μεγαλύτερα αδέλφια, δηλαδή τον Δία, τον Πλούτωνα και τον Ποσειδώνα, σ’ αυτόν έτυχε το βασίλειο της θάλασσας κι όλων των νερών της γης.Στο πιο ωραίο μέρος του βυθού είχε κτίσει το παλάτι του, με τοίχους από όστρακα και κοχύλια που έλαμπαν με διάφορα χρώματα. Η ομορφιά τούτου του παλατιού μπορούσε να συγκριθεί μόνο με κείνο του Δία στον Όλυμπο. Αλλά κι εκεί είχε ένα παλάτι ο Ποσειδώνας κι ανέβαινε συχνά, πότε για καμία γιορτή, πότε γιατί είχε πεθυμήσει τον γαλάζιο ουρανό και πότε απλά για να ξεκουραστεί. Στα χέρια του κράταγε πάντα μια τρίαινα και μ’ αυτή χτύπαγε τη θάλασσα όταν ήταν θυμωμένος και σήκωνε κάτι πελώρια κύματα σα βουνά, που βούλιαζαν όποιο καράβι τύχαινε στο δρόμο τους. Αν κι αυτό γινόταν αρκετά συχνά, δεν έκρυβε κακία μέσα του και το απέδειξε πολλές φορές παραστέκοντας όσους ζήτησαν την βοήθειά του. Έτσι βοήθησε τη Λητώ, τη μητέρα των δυο δίδυμων θεών, του Απόλλωνα και της Άρτεμης, να βρει ένα μακρινό μέρος να γεννήσει, τότε που την κυνήγαγε η Ήρα τυφλωμένη απ’ τη ζήλια της. Και άλλη μια φορά είχε βοηθήσει μια άλλη αγαπημένη του αδερφού του, την Ιώ, την όμορφη βασιλοπούλα του Άργους. Ο Δίας για να γλιτώσει την κοπέλα από την μανία της Ήρας, την μεταμόρφωσε σε αγελάδα. Η βασίλισσα όμως των θεών, που τίποτα δεν μπορούσε να την ξεγελάσει, κατάλαβε τι είχε γίνει κι αφού πήρε την αγελάδα έβαλε ένα φοβερό γίγαντα να την φυλάει. Ο Δίας τότε έστειλε τον Ερμή να κλέψει την Ιώ. Γρήγορα όμως η θεά κατάλαβε την κλεψιά και έφτιαξε μια τεράστια αλογόμυγα που άρχισε να κυνηγάει παντού τη δυστυχισμένη αγελάδα. Τότε ο Ποσειδώνας την βοήθησε να περάσει μέσα από την θάλασσα και να φτάσει μετά από πολλές περιπέτειες στην Αίγυπτο. Εκεί την περίμενε ο Δίας που της ξανάδωσε την πρωτινή της μορφή.Όσο κι αν είναι πολλές οι φορές που στάθηκε στο πλευρό του αδελφού του και πάντα τον υπάκουγε, υπήρξε και μια περίπτωση όπου μαζί με τους άλλους θεούς, όπως η Ήρα, ο Απόλλωνας κι η Αθηνά, στράφηκε εναντίον του με σκοπό να τον ρίξει απ’ το θρόνο. Βέβαια ο Δίας νίκησε και για να τιμωρήσει αυτόν και τον Απόλλωνα, τους έστειλε να γίνουν για μερικά χρόνια υπηρέτες του βασιλιά της Τροίας, τον Λαομέδοντα. Εκεί ο Απόλλωνας βοσκούσε τα κοπάδια του άρχοντα και ο Ποσειδώνας έχτισε τα τείχη της πόλης με τόση τέχνη που έγινε άπαρτη. Μόλις τελείωσε ο χρόνος που έπρεπα να μείνουν στην Τροία και ζήτησαν την πληρωμή τους, ο Λαομέδοντας αρνήθηκε να τους τη δώσει κι οι δύο θεοί τιμώρησαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο την πόλη.Αφού τελείωσε λοιπόν η τιμωρία γύρισε στο θαλασσινό του παλάτι και ξανάρχισε τη κανονική του ζωή. Κάθε μέρα έζευε τα περήφανα κάτασπρα άλογά του σ’ ένα χρυσό άρμα κι έβγαινε να κάνει την συνηθισμένη του βόλτα πάνω στα κύματα. Μια μέρα όπως πέρναγε μπροστά από ένα νησί, είδε κάτι κόρες να χορεύουν και να παίζουν. Στάθηκε λίγο να τις δει και τότε πρόσεξε πως ανάμεσά τους βρίσκονταν μια κοπέλα τόσο όμορφη, που όμοιά της δεν είχε ξαναδεί. Το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω της και του ήταν αδύνατο να ξεμακρύνει από κει. Αμέσως οδήγησε το άρμα του κοντά στο νησί και βγήκε στην ακτή. Τρόμαξαν οι νέες σαν τον είδαν , μα μόλις τους είπε ποιος ήταν, κάθισαν να τον ακούσουν, να δουν τι ήθελε απ’ αυτές. Τότε ο θεός πλησίασε την ωραία κοπέλα και της είπε…- Σε χαιρετώ όμορφη κόρη και αναλογίζομαι ποια θεία μοίρα μ’ έφερε μπροστά σου… Χωρίς να ξέρω καν ποια είσαι τούτο το λόγο θα σου πω…Πες μου ποιος είναι ο πατέρας και αφέντης σου, να πάω να σε ζητήσω, σαν θες και συ γυναίκα μου να γίνεις, βασίλισσα στο πλάι μου τη θάλασσα να διαφεντεύεις. Σκάψου καλά πριν απαντήσεις, μιας κι ένας θρόνος σε προσμένει αντάξιο της Ήρας, μέσα σ’ ολόχρυσο παλάτι κοχυλένιο…- Του σεβαστού Νηρέα, είμαι κόρη, που μάντης σαν κι αυτόν στον κόσμο δεν υπάρχει. Πενήντα κόρες είμαστε, καθώς το βλέπεις, οι Νηρηίδες κι εμένα τ’ όνομά μου είναι Αμφιτρίτη, η πιο αγαπημένη κόρη του Νηρέα, που όρκο έχω κάνει, ποτέ μη φύγω από κοντά του, ποτέ μη παντρευτώ, όλα τα πλούτη κι αν στα πόδια μου απλώσουν.Ο Ποσειδώνας μην αντέχοντας στη σκέψη ότι θα την έχανε, προσπάθησε να την πάρει με το ζόρι στο παλάτι του και να την παντρευτεί. Όμως αυτή κατάφερε να του ξεφύγει κα κρύφτηκε στην άκρη του κόσμου. Απελπισμένος ο άρχοντας της θάλασσας την έψαχνε. Τίποτα… Ώσπου μια μέρα ήρθε και στάθηκε μπροστά του ένα μικρό δελφίνι που του είπε παιχνιδιάρικα…- Ξανθά μαλλιά ζητάς και μάτια σαν τη θάλασσα γαλάζια… ‘το που γυρεύεις ‘γω στο βρήκα στην άκρια του κόσμου, οπ’ ούτε ο ήλιος δεν την φτάνει…κι αν θέλεις να βεβαιωθείς, για μακρινό ταξίδι με ‘μένα οδηγό σου ετοιμάσου…Πράγματι ο Ποσειδώνας ετοιμάστηκε κι ακολούθησε το δελφίνι, που τον οδήγησε μέσα από μακρινές θάλασσες μερόνυχτα ολόκληρα, ώσπου στο τέλος βρέθηκαν στην άλλη άκρη του κόσμου, όπου υπήρχε μια σκοτεινή σπηλιά. Εκεί μέσα βρισκόταν η Αμφιτρίτη, που μόλις τον είδε προσπάθησε να ξαναφύγει. Πιο γρήγορος αυτή τη φορά ο θεός την άρπαξε, την πήγε στο βασίλειο του και την έκανε γυναίκα του. Τα χρόνια του γάμου π’ ακολούθησαν ήταν ευτυχισμένα και για τους δυο. Το θεϊκό ζευγάρι έκανε δυο παιδιά, ένα αγόρι και δυο κορίτσια.Μα όσο κι αν αγαπούσε τη γυναίκα του ο θεός, υπήρξαν κι άλλες γυναίκες που τον έκαναν να ενδιαφερθεί γι’ αυτές κι έκαμε μαζί τους διάφορα παιδιά, που αλίμονο περισσότερο έμοιαζαν με τέρατα παρά μ’ ανθρώπινα πλάσματα, ήταν κακά κι έκαναν πολλούς ανθρώπους δυστυχισμένους. Τέτοια ήταν ο Ανταίος, ο Άμυκος, ο Βούσιρις, ο Πολύφημος και άλλα. Η Αμφιτρίτη αν και στεναχωριόταν μ’ όλα αυτά τα καμώματα του άντρα της, ποτέ δεν τον ενόχλησε με ζήλιες. Μόνο μια φορά τιμώρησε μια απ’ αυτές τις γυναίκες, τη Σκύλλα, μια όμορφη νύμφη που τη μεταμόρφωσε σ’ ένα άσχημο τέρας.Σαν τόσο δυνατός θεός που ήταν ο Ποσειδώνας, ήθελε να ‘χει κι αυτός μια πόλη δικιά του, μια πόλη που να την προστατεύει, όπως είχε η Αθηνά την Αθήνα ή η Ήρα το Άργος. Έτσι γύρισε διάφορες πόλεις και στο τέλος κατέληξε στην Κόρινθο που την μοιράστηκε με τον θεό Ήλιο. Ο Ήλιος πήρε την Ακροκόρινθο κι αυτός το μέρος της πόλης που είχε τον Ισθμό. Οι Κορίνθιοι αγαπούσαν πολύ τον θεό προστάτη τους κι έκαναν πολλές γιορτές για να τον τιμήσουν ή για να τον κάνουν να μερώσει τα πέλαγα όταν ήθελαν να ταξιδέψουν.Αλλά κι όλοι οι ναυτικοί, σ’ όλα τα μέρη του κόσμου, έκαναν θυσίες πριν ξεκινήσουν για ταξίδι, γιατί αλίμονο και πετύχαιναν το μεγάλο θεό στις κακές του… τότε τίποτα δεν έσωζε τα γοργοτάξιδα καράβια τους απ’ την καταστροφή…

ΟΥΡΑΝΟΣ

 ΟΥΡΑΝΟΣ


Ο Πρώτος και Μέγας πανίερος και Θεοπάτωρ Θεός στην Ελληνικη Μυθολογια  η γέννηση του οποίου ταυτίσθηκε (μυθολογικά) με την πανίερη στιγμή της ανάδειξης του πνεύματος του ανθρώπου και της γέννησης των Επιστημών καθώς κι εκείνης των Γραμμάτων και Τεχνών.

Ο Ευνουχισμός του Ουρανού

Ο Ουρανός (αρχ. ελλ. Οὐρανός) ήτανε κατά την αρχαία Μυθολογία η προσωποποίηση του Ουράνιου θόλου και κυρίαρχος της πρώτης γενιάς στην γη.
Απολλοδωρος(1,1,1): Οὐρανὸς πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου

Πρωτόγεννος

Είναι ένας απο τους Πρωτογεννους, ο γηραιότερος των Θεών των στοιχείων της φύσεως και ο πρωτότοκος γιος της Γαίας, η οποία τον γέννησε την ώρα που κοιμότανε δίπλα στον Έρωτα χωρίς γονιμοποίηση, «για να την περιβάλει αυτήν και για είναι αιώνιος και ασφαλής οίκος των θεών», όπως γράφει ο Ησίοδος στην Θεογονία. Ο Ουρανός είναι το πρώτο άρρεν στοιχείο της γης.

Η αρχή της μυθολογίας

Ο Ουρανός και η Γαία έκαναν πολλούς απογόνους: τους Τιτάνες, τρεις Κύκλωπες και τρεις Εκατόγχειρες. Επειδή μισούσε τα παιδιά του τα έχωσε στα Τάρταρα, βαθιά στα έγκατα της γης. Αν και αυτή η κακή πράξη τον γέμιζε με ευχαρίστηση, η Γαία θύμωνε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή ανάβλυσε ατσάλινο αδάμαντα, και το έδωσε στα παιδιά της να φτιάξουνε ένα τεράστιο δρεπάνι και να πολεμήσουν τον κακό πατέρα τους. Όμως κανείς δεν είχε το κουράγιο να κάνει αυτό το έγκλημα. Μόνο ο Κρόνος, ένας από τους Τιτάνες δεν δίστασε. Με την πρώτη ευκαιρία και καθώς ο Ουρανός έπεσε να κοιμηθεί πήρε το δρεπάνι και τον ευνούχισε. Απο τις σταγόνες του αίματος που έπεσαν στην γη γεννήθηκαν οι τρεις Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Μηλιάδες Νύμφες, οι δαίμονες της εκδίκησης και της βιαιοπραγίας.
Από το σπέρμα του αποκομμένου γεννητικού οργάνου που έπεσε στην θάλασσα γεννήθηκε η Αφροδίτη. Ο Κρόνος κυριάρχησε μέχρι που ο γιος του ο Δίας τον καθαίρεσε.

ΙΕΡΟΝ ΠΤΩΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ

ΙΕΡΟ ΠΤΩΪΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ



Σε απόσταση 1χλμ περίπου από το Ηρώο του Πτώου στο Καστράκι και αντικριστά σ’ αυτό, στη θέση περδικόβρυση, είχε κτισθεί ο ναός του Απόλλωνα. Μαζί με το ιερό ναό λειτουργούσε και το μαντείο του θεού που χαρακτηριζόταν «αψευδές», δηλαδή, αλάθητο στους χρησμούς.
Το μαντείο αυτό λειτουργούσε πολλούς αιώνες πριν την καταστροφή των Θηβών από το Μ. Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες και ήταν ένα από τα έξι μαντεία της Βοιωτίας (Πτώου, Τροφωνίου, Θηβών, Αμφιαράου, Τεγύρας, Αβών). Φαίνεται ότι οι μακεδόνες, μαζί με την Θήβα, κατέστρεψαν και το ναό του Απόλλωνα (335π.χ). Έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί και η διακοπή λειτουργίας για τουλάχιστον 25 χρόνια (μέχρι το 410 π.χ). Το μαντείο αυτό, επειδή έδινε χρησμούς και σε μη Ελληνική γλώσσα, λεγόταν πολύφωνο. Ο Απόλλων στην περιοχή αυτή λεγόταν Πτώος ή Πτώιος ή Πτωιεύς και Ακραίφιος ή Ακραιφιαίος ή Ακραιφιεύς.
Υπάρχουν πολλές δοξασίες για το όνομα. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Απόλλωνας απέκτησε με την Ζευξίππη δυο γιούς, τον Πτώο και τον Ακραιφέα. Ο πρώτος έδωσε το όνομα του στο όρος και στο ναό του Πτώου Απόλλωνα και ο άλλος στην πόλη του Ακραιφνίου. Άλλη δοξασία λέει πως στο βουνό έφτασε η Λητώ να γεννήσει κρυφά τον ερωτικό της καρπό με τον Δία. Ξαφνικά παρουσιάστηκε κάποιος κάφρος, η Λητώ φοβήθηκε, «επτοήθει», τότε το όρος πήρε το όνομα Πτώον. Όπως αναφέρθηκε, όμως, παραπάνω, σύμφωνα με τον Παυσανία, πήρε το όνομά του από τον Πτώο, τον γιό του βασιλιά του Ορχομενού Αθάμαντα. Αυτός, πάλι, αντλεί τις πληροφορίες από τον Σάμιο ποιητή Άσιο, ο οποίος είχε γράψει έπη γενεαλογικού είδους. Δεν αποκλείεται, επίσης, η εκδοχή ο Πτώος να ήταν ιερέας και μάντης του ναού όπως και ο Τήνερος και έτσι να επεκράτησε το όνομά του στο ναό και η θεϊκή του προέλευση.
Η καταστροφή της πόλεως και της δύναμης των Θηβών φαίνεται ότι επεκτάθηκε και στο ιερό του Απόλλωνα. Όπως, άλλωστε, μας πληροφορεί και ο Παυσανίας, μέχρι την καταστροφή των Θηβών λειτουργούσε το μαντείο και επομένως υπήρχε ο ναός. Αλλά όπως γνωρίζουμε από την ιστορία η Θήβα ανοικοδομήθηκε πάλι το 315 π.χ από τον Κάσανδρο, έναν από τους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου. Είναι φυσικό να δεχτούμε ότι η ανοικοδόμηση επεκτάθηκε και στο ναό. Έτσι κατά το 310 π.χ στη θέση του παλαιού κτίστηκε καινούργιος ναός με τις ίδιες διαστάσεις και με υλικό τον πώρο.
Το κτιριακό συγκρότημα του ιερού του Πτώου Απόλλωνα
Το κτιριακό συγκρότημα του ναού περιελάμβανε: Το ναό του Απόλλωνα, το μαντικό σπήλαιο, το ναό της Προναίας Αθηνάς, ένα θέατρο, μια μεγάλη δεξαμενή αποθήκευσης νερού, λουτρά, οικοδομήματα για τους ιερείς, δημοσίους λειτουργούς και επισκέπτες και ένα θόλο αγνώστου αποστολής, που ήταν στο χαμηλότερο μέρος των κτιριακών εγκαταστάσεων. Από το επιγραφικό υλικό, που προέκυψε από τις ανασκαφές, πληροφορούμαστε ότι το μαντείο του Απόλλωνα αποτελούσε πνευματικό κέντρο προστατευόμενο από την ομοσπονδία των Βοιωτικών Πόλεων «Το κοινό των Βοιωτών». Κατά τα τέλη του 4ου π.χ αιώνα την ομοσπονδία αυτή την συγκροτούσαν οι πόλεις: Ακραιφία, Ανθηδόνα, Χαλκίδα, Κορώνεια, Αλίαρτος, Λιβαδειά, Ορχομενός, Ωρωπός, Πλαταιές, Τανάγρα, Θήβα, Θεσπιές και Θίσβη. Αργότερα προστέθηκαν οι πόλεις Ύηττος, Χαιρώνεια, και Κώπες.
Το Βοιωτικό Κοινό το διοικούσε ένα συλλογικό όργανο που συγκροτούσαν οι αντιπρόσωποι των Βοιωτικών πόλεων, οι οποίοι ονομάζονταν Βοιωτάρχαι ή Αφεδριατεύοντες. Το συλλογικό αυτό όργανο λεγόταν συνέδριο και ήταν σώμα βουλευόμενο («έδοξε τοις άρχουσι και τοις συνέδροις») και εκτελεστικό («οι άρχοντες και οι σύνεδροι είπαν»), είχε δε επικεφαλής τον επώνυμο άρχοντα και βοηθό του τον γραμματέα.
Κάθε μια δε από τις Βοιωτικές πόλεις είχε επίσης τον δικό της επώνυμο άρχοντα, το συνέδριο και τον γραμματέα του. Για συλλογική αρχή είχε το συνέδριο, θα λέγαμε το δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο, ευρύτερα βουλευομένη και αποφασίζουσα εξουσία το δήμο και το λαό.
Τα Πτώϊα
Τα Πτώϊα ήταν αγωνίσματα πνευματικού ενδιαφέροντος, που τελούνταν κάθε πέντε χρόνια. Από μια επιγραφή πληροφορούμαστε ότι κατά τον 1ο αιώνα π.χ τελούνταν τα αθλήματα του Σαλπιστή, Κήρυκος, Ραψωδού, Ποιητή Επών, Αθλητή, και Κιθαρωδού. Τα αγωνίσματα διεξάγονταν στο θέατρο που ήταν κοντά στο ναό, ίσως στην Βόρεια πλευρά του και σε μια κυκλική ορχήστρα, τη θυμέλη, που περιβαλλόταν από ξύλινα καθίσματα για τους θεατές.
Διακοπή λειτουργίας μαντείου και αγώνων
Το μαντείο λειτουργούσε από τα πανάρχαια χρόνια, μπορεί να πει κανείς, από τα χρόνια της εγκαταστάσης της Απολλωνίου λατρείας στους Δελφούς και την Βοιωτία. Εθεωρείτο «Αψευδές» δηλαδή αλάθητο και «Πολύφωνος» επειδή έδινε χρησμό σε ξένη γλώσσα (άλλη απ’αυτή που ομιλούνταν στην Βοιωτία).
Μια διακοπή της λειτουργίας του μαντείου έγινε για διάστημα εικοσιπέντε χρόνων, συγκεκριμένα, από την καταστροφή των Θηβών από τον Μέγα Αλέξανδρο (335 π.χ) έως την ανοικοδόμησή του από τον Κάσσανδρο (310 π.χ).
Η πόλη Ακραιφία, με το Μαντείο και τα Πτώϊα, ήταν έκτοτε σημαντική και μάλιστα στους χρόνους τους περί το 196 π.χ όταν αρχίζει να σημειώνεται η προοδευτική υποδούλωση της Ελλάδας στους Ρωμαίους. Το 171 π.χ η Ακραιφία ήταν ανεξάρτητη πολιτεία.

Όταν ολοκληρώθηκε η κατάληψη της Ελλάδας από τους Ρωμαίους (146π.χ) αρχίζει να σημειώνει κάμψη και η δραστηριότητα των μαντείων. Μόνο τον ρωμαίο στρατηγό Σύλλα βλέπουμε μαντευόμενο στο Τροφώνιο. Ο Στράβων (67π.χ – 1μ.χ) σημειώνει το τέλος των μαντείων με τούτα τα λόγια: «εκλελοιπε και το μαντείο το εν Δωδώνη καθάπερ και τα άλλα». «Μαντικός αυχός (ξηρασία) κατέλαβε τας μαντικάς χώρας» λέει ο Πλούταρχος με μόνη εξαίρεση τη Λιβαδειά, όπου το Τροφώνιον: «Των δ’ άλλων τα μεν σιγή, τα δε παντελή ερημία κατέσχε ». Το 177 μ.χ έσβησαν όλες οι μαντικές φωνές και ο μέγας Παν των αρχαίων ειδώλων της προχριστιανικής λατρείας και των μαντικών ενδείξεων «τέθνηκε». Τότε, έκανε την εμφάνισή του μια νέα δυναμική θρησκεία, ο χριστιανισμός, δίνοντας άλλες αρχές ζωής στα ανθρώπινα. Μαζί με την σιγή του μαντείου το 177 μ.χ διακόπηκαν και οι αγώνες «Πτώϊα

ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Ιστορία των Δελφών

Ο θρύλος λέει ότι οι Δελφοί ήταν το σημείο που συναντήθηκαν οι δύο αετοί. όταν ο Δίας τους έστειλε να πετάξουν από "Δελφοί ,Ιστορία ,Μαντείο των Δελφων, Ναός Απόλλωνα ,Πυθία ,Δελφοί Ιστορία "δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Σ'αυτό το σημείο ο Δίας έριξε τον ιερό βράχο και οι Δελφοί έγιναν γνωστοί στα πέρατα του τότε κόσμου ως ο ομφαλός της Γης, το κέντρο του κόσμου. Πριν όμως γίνει αυτό γεγονός, αυτή ήταν η περιοχή που ζούσε η θεά Γαία με τον προστάτη της και γιό της, το ερπετό Πύθωνα. Ο Απόλλωνας γιός του Δία έφυγε από τον Όλυμπο με σκοπό να σκοτώσει τον Πύθωνα και να κατακτήσει αυτό το όμορφο και ιερό μέρος. Ο Απόλλωνας Θεός της χάρης, της μουσικής, του φωτός και της καλλιτεχνίας με την σφαγή του Πύθωνα έδωσε στους Έλληνες τον θρίαμβο της κατατρόπωσης του πρωτόγονου ενστίκτου, δίνοντας ταυτόχρονα ώθηση στην άνθηση και στην πραγματοποίηση καλλιτεχνιμάτων σε όλους τους τομείς της μουσικής, γλυπτικής, συγγραφής και του τραγουδιού. Μετά την σφαγή του Πύθωνα ο Απόλλωνας αυτοεξορίστηκε με σκοπό την αυτοτιμωρία και τον εξαγνισμό του, πριν επιστρέψει νικητής στους Δελφούς. Δέλφις σημαίνει στ' αρχαία Ελληνικά Δελφίνι, και γι' αυτό οι Δελφοί ονομάστηκαν έτσι. Προς τιμή του δελφινιού, και αυτό γιατί αυτή τη μορφή πήρε ο Απόλλωνας κατά το ταξίδι της επιστροφής του, οδηγώντας το καράβι με τους Κρήτες ναυτικούς με σκοπό να μείνουν στους Δελφούς για να χτίσουν το ιερό του και να γίνουν οι ιερείς του. Με την επιστροφή του ο Απόλλωνας στέφθηκε επισήμως προστάτης και άρχοντας των Δελφών. Στο σημείο που έγινε η σφαγή του Πύθωνα, τοποθετήθηκε ο ομφαλός βράχος. Ο ομφαλός σημαίνει "κέντρο της γής" και εκεί ήταν το Ιερό Μαντείο των Δελφών. Στο κέντρο της Γής.Κατά τον 7ο αιώνα π.χ. οι Δελφοί ήταν μια πολύ σημαντική πόλη (Δελφοί Ιστορία Μαντείο των Δελφοί Ναός Απόλλωνα Πυθία Δελφοί Ιστορία)καθώς ήταν το κέντρο της Αμφικτιονίας. Επισήμως όμως ήταν κάτω από την δυναστεία του Κροίσου. Ο Κλεισθένης όμως τύρρανος της Σικυώνας ελευθέρωσε την πόλη κατά το 585 π.χ. όπου και ακολούθησε η πραγματική άνθηση της πόλης που οδήγησε στην φήμη και την δόξα της. Ο Κλεισθένης έχτισε καινούργιες ενότητες στον ναό, και το θησαυροφυλάκιο, και ήταν εκείνος υπεύθυνος για την έναρξη των Πυθίων, ανάλογων των Ολυμπιακών αγώνων, και που τελούνταν κάθε τέσσερα χρόνια όπως και οι Ολυμπιακοί αγώνες. Κατά την περίοδο των Πυθίων αγώνων, εκτελούνταν παραστάσεις στο θέατρο, και στο στάδιο οι 7000 θεατές παρακολουθούσαν τους αθλητές ν' αγωνίζονται στα αθλήματα, καθώς και αρματοδρομίες. Οι Δελφοί ήταν το σημαντικότερο ιερό μέρος της Αρχαϊκής περιόδου στην Ελλάδα (750-550 π.χ.). Κάθε πόλη που είχε σκοπό την αποίκηση εκτός των τότε Ελληνικών συνόρων, έπρεπε να συμβουλευτεί τους χρησμούς από το Μαντείο των Δελφών. Όταν η αποίκηση στεφόταν με επιτυχία, οι προσφορές, και τα δώρα κατέκλυζαν τον ναό σαν δείγμα ευχαριστίας και σεβασμού. Γι' αυτό και οι Δελφοί σύντομα έγιναν η δυνατότερη και ισχυρότερη οικονομικά πόλη της Ελλάδας. Σύντομα ανεγέρθηκαν 20 μαρμάρινα θησαυροφυλάκια για να στεγάζουν τις πολύτιμες και απαράμιλλης ομορφιάς προσφορές.( Δελφοί Ιστορία Μαντείο των Δελφοί Ναός Απόλλωνα Πυθία Δελφοί Ιστορία) Κάθε ισχυρή πόλη της Αρχαίας Ελλάδας είχε χτισμένο στους Δελφούς το θησαυροφυλάκιο της. Οι πόλεις που δεν ήταν τόσο οικονομικά ισχυρές για να χτίσουν το θησαυροφυλάκιό τους ανέγειραν αγάλματα στην Ιερά Οδό. Από το νησί Σίφνος που κατά την αρχαία περίοδο ήταν από τα οικονομικά ισχυρότερα, έστειλαν εισφορές και έχτισαν ένα πανέμορφο Ιωνικού ρυθμού ναό που ήταν προφανής ο σκοπός του να επισκιάσει τους υπόλοιπους θησαυρούς, και θησαυροφυλάκια. Οι Αθηναίοι επίσης έχτισαν το θησαυροφυλάκιό τους στους Δελφούς μετά την μάχη του Μαραθώνα κατα΄την οποία υπερνίκησαν τους Πέρσες. Οι νίκες του Αθηναίου ήρωα Θησέα αναπαριστούνται στα εντυπωσιακά ανάγλυφα που περιτριγυρίζουν το Αθηναϊκό θησαυροφυλάκιο. Επίσης στους τοίχους του Αθηναϊκού θησαυροφυλακίου υπήρχε τεράστιος πίνακας από μαλακή πέτρα, έτσι ώστε οι επισκέπτες του θησαυροφυλακιίου να χαράζουν τα αναθήματα, τις ευχές και τις αφιερώσεις τους. Ήταν αξιοσημείωτο ότι στους Δελφούς κάθε συμαντική πόλη είχε χτισμένο το θησαυροφυλάκιό της. Οι Δελφοί όμως ήταν ουδέτερη ζώνη και έβλεπες να γειτονεύουν τα θησαυροφυλάκια πόλεων που βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους. Όταν οι Συρρακούσες νίκησαν την Αθήνα στην κρίσιμη μάχη κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, έσπευσαν να χτίσουν το μεγαλόπρεπο θησαυροφυλάκιό τους ακριβώς απέναντι από αυτό των Αθηνών. Όλες οι πόλεις κράτη τις Ελλάδος συνεισέφεραν οικονομικά και έστελναν θησαυρούς κατά συρροή στους Δελφούς.( Δελφοί Ιστορία Μαντείο των Δελφοί Ναός Απόλλωνα Πυθία Δελφοί Ιστορία) Όπως ο Δωρικού ρυθμού, μεγαλόπρεπος ναός που ανεγέρθηκε, κατά την Αρχαϊκή περίοδο και ήταν τοποθετημένος σ'ένα από τα λίγα επίπεδα σημεία του ιερού χώρου του Μαντείου των Δελφών. Πάνω από την είσοδο του ναού ήταν χαραγμένα - σκαλισμένα γνωμικά όπως: "γνώριζε τον εαυτόν σου". Στο Μαντείο έρχονταν όλοι όσοι επιθυμούσαν κάποια συμβουλή. Το Μαντείο των Δελφών ήταν θρησκευτική εμπειρία κατά την οποία όλα τα ερωτήματα έβρισκαν απαντήσεις και οι συμβουλές των ιερέων του Απόλλωνα ακολουθούνταν κατά γράμμα. Ο Απόλλωνας ήταν εκείνος που συνβούλευε μέσω της ιέρειάς του, Πυθείας, η οποία καθόταν στο τρίποδο ανάμεσα στις αναθυμιάσεις που ήταν το μέσο επικοινωνίας με τον Απόλλωνα. Πρίν από κάθε επικοινωνία με τον Απόλλωνα, έπρεπε να τηρηθούν κάποιοι τελετουργικοί κανόνες από την ιέρεια Πυθία. Πρώτα έπρεπε να πλυθεί στα ιερά νερά της Κασταλίας πηγής για να καθαρίσει και εξαγνίσει το σώμα της εσωτερικά, και (Δελφοί Ιστορία Μαντείο των Δελφοί Ναός Απόλλωνα Πυθία Δελφοί Ιστορία)μόνο τότε μπορούσε να καθίσει στον ομφάλιο βράχο και ν' αρχίσει την διαδικασία επικοινωνίας με τον Απόλλωνα. Οι περιγραφές του θρύλου για το Μαντείο των Δελφών που αφορούν την Πυθία και την επικοινωνία της με τον Απόλλωνα μέσω αναθυμιάσεων ανήκαν στην σφαίρα του εξωπραγματικού και ίσως του μύθου, κατά την άποψη ορισμένων αρχαιολόγων. Το 1892 Γάλλοι αρχαιολόγοι άρχισαν ανασκαφές στην περιοχή του ιερού των Δελφών με σκοπό να βρούν κάτι που να αποδεικνύει ότι πράγματι υπήρχε το χάσμα που επέτρεπε στα αέρια ν΄ αναδυθούν και να δημιουργήσουν το κανάλι "επικοινωνίας” μεταξύ Πυθίας και Απόλλωνα. Δεν κατόρθωσαν όμως να βρούν κάτι που να το αποδεικνύει, και έτσι ο θρύλλος παρέμεινε στην σφαίρα του μύθου. Δεν ήταν παρά τα τέλη του 1990 που μια ομάδα αποτελούμενη από ένα αρχαιολόγο, έναν τοξικολόγο, ένα χημικό, και έναν γεωλόγο οι οποίοι υποστήριξαν το αντίθετο. Σύμφωνα με την θεωρία τους, ο ομφαλός βράχος, πάνω στον οποίο καθόταν η Πυθία και ανάμεσα στις αναθυμιάσεις έλεγε στους χρησμούς της, βρισκόταν ακριβώς πάνω από ένα χάσμα που είχε δημιουργηθεί εξαιτίας της ολισθηρότητας των υπογείων πλακών, αφήνοντας μία δίοδο ωστε οι αναθυμιάσεις αέριων όπως αιθάνιο + μεθάνιο, να ανεβαίνουν στην επιφάνεια του εδάφους και να εισπνέονται από την Πυθία. Είναι γνωστό ότι άν κάποιος εισπνεύσει μικρή ποσότητα αιθυλένιου έρχεται σε κατάσταση ευφορίας, και δημιουργούνται παραισθησιακά οράματα. Όταν η Πυθία ήταν στην "κατάσταση" επικοινωνίας με τον Απόλλωνα και ζητούνταν οι ερωτήσεις και συμβουλές, οι απαντήσεις της Πυθίας δίνονταν ασυνάρτητα, εκείνη παραλληρούσε και έλεγε ασυναρτησίες. Οι ιερείς του ιερού ήταν εκείνοι που "μετάφραζαν" και έδιναν κάποιο νόημα στα όσα εκείνη έλεγε. Οι Απαντήσεις του Μαντείου ήταν πάντα σοφές και προνοητικές και γι'αυτό το Μαντείο ήταν αξιοσέβαστο και τόσο φημισμένο, και αναπόσπαστο στοιχείο του Ελληνικού τρόπου ζωής. Ο φιλόσοφος Ηράκλειτος (500π.χ.) υποστήριξε ότι το Μαντείο ούτε αποκρύπτει, ούτε αποκαλύπτει την αλήθεια, μόνο την υπαινίσσεται. Ένα σχετικό παράδειγμα αυτού είναι: Όταν ο Λύδιος βασιλιάς Κροίσος (βασιλιάς της Λυδίας) ρώτησε το Μαντείο αν ήταν σωστό και σοφό να επιτεθεί στην Ελλάδα, η απάντηση που του δόθηκε ήταν η εξής: Αν επιτεθείς θα καταστρέψεις ένα μεγάλο Βασίλειο. Ο Κροίσος άκουσε τον χρησμό και επιτέθηκε. Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν το αναμενόμενο. Η στρατιά του Κροίσου ηττήθηκε και το μεγάλο Βασίλειο που καταστράφηκε, ήταν το δικό του. Ο Κροίσος κατόπιν αυτού δεν έπαψε να υποστηρίζει την σοφία και διορατικότητα του Μαντείου των Δελφών, και πόσο αληθινός αυτός ο χρησμός ήταν. Ενώ η δύναμη και η δόξα του Μαντείου μεγάλωνε, δυστυχώς αυξήθηκαν και οι πόλεμοι μεταξύ πόλεων-κρατών για το ποιός θα έχει υπό την κυριαρχία του το Μαντείο και τους θησαυρούς του. Οι Φωκιείς, οι Αμφισσείς ακόμα και οι Αθηναίοι, όλοι προσπάθησαν να επέμβουν στην οικονομική και θρησκευτική δύναμη του Μαντείου. Αλλά ακόμα πιό ενοχλητικό για το Μαντείο ήταν ότι οι κατά καιρούς κυρίαρχοι του προσπαθούσαν μεταξύ άλλων να παρέμβουν και να αλλάξουν τους χρησμούς έτσι ώστε οι χρησμοί να λένε ότι άρεσε στον καθένα ν' ακούσει, παραμερίζοντας έτσι την σημαντική επικοινωνία της Πυθίας και των ιερέων με τον Απόλλωνα. Κατά την Κυριαρχία του Φίλιππου της Μακεδονίας οι Δελφοί δέχονταν επισκέπτες, αλλά όχι σαν τις παλιές εισροές επισκεπτών και προσφορών. Ακόμα και οι Ρωμαίοι πήραν στην κυριαρχία τους το Μαντείο. Όλοι όμως αυτοί οι καταστροφικοί πόλεμοι για την κυριαρχία του και όλες οι επικείμενες παρεμβάσεις στο έργο του είχαν σαν επακόλουθο να χάσει την αίγλη και την σημασία του. Παρ' όλες τις προσπάθειες να ανακτήσει την παλιά του δόξα τίποτε δεν σταματούσε την παρακμή του, και σύντομα έπαψε να είναι το κέντρο του κόσμου. Ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε ήταν κατά το 362 π.χ. και ήταν ένα μήνυμα στον Παγανιστή Αυτοκράτορα Ιούλιο το οποίο έλεγε: Πήγαινε και πές στον βασιλιά ότι το καλά σφυρήλατο δωμάτιο έχει πέσει στην σκόνη. Ο φοίβος Απόλλωνας δεν έχει πλέον οίκο, ή δάφνη, ή την γάργαρη πηγή. Ακόμα και η πηγή των αερίων έχει στερέψει και δεν υπάρχει πιά. Μετά από τόσους καταστρεπτικούς πολέμους για την κυριαρχία του, και τον ερχομό του Χριστιανισμού, το Μαντείο και το ιερό των Δελφών πέρασε σιωπηλά στο σκοτάδι της λησμονιάς και τις αφάνειας.